Θα πνιγούμε μαζί. Όχι χώρια.

Ύστερα από έναν παιδιάστικο καβγά εν έτει 2012, ιδιαίτερα φορτισμένη και κουβαλώντας τότε μπόλικο θυμό και κρυφές μου σκέψεις στο κεφάλι, είχα γράψει μερικές πολύ εύστοχες γραμμές. Είναι εντυπωσιακό πως επικαιροποιούνται κάθε τόσο σχήματα του παρελθόντος.

 

**

Πόσο εγωιστικό και εκνευριστικά αγενές

να μη ρωτάνε εσένα για σένα, αλλά να καλύπτεται το τι λες, ποιός είσαι, τι θες από όσα λένε οι άλλοι για σένα ή όσα πιστεύουν πως θα σου κάνουν καλό ή κακό ή οτιδήποτε.

Γιατί πάντοτε ξέρουν καλύτερα απ' ότι εσύ εσένα,

και τι είναι καταλληλότερο για σένα από εσένα.

Και δεν έχουν ακούσει ποτέ εσένα, αλλά το χοντρό τους το κεφάλι, ή το κεφάλι του διπλανού, του παραδίπλα, του τρίτου ξαδέρφου του κουμπάρου του θείου μου, που σίγουρα γνωρίζει καλύτερα τι θέλω, τι χρειάζομαι και τι σκέφτομαι από εμένα.

Δεν είναι ενδιαφέρον. Είναι σκέτος φασισμός.

Δεν θέλω άλλους ΣΩΤΗΡΕΣ.

Ούτε κηδεμόνες, ούτε προστασία, ούτε θλιμμένα αποτσίγαρα μιας δήθεν παραχώρησης.

Μη προσπαθείτε να κατευθύνετε τις ζωές των άλλων, τα λάθη τους τα δικαιούνται.

Αφήστε τους να ζήσουν τις ζωές τους ως κρίνουν καλά, και ζήστε τις δικές σας καλύτερα.

(και χωρίς τύψεις)

**

 

Μεγαλώνοντας δεν αλλάζει το πόσο έντονα ή υπερβολικά αισθανόμαστε. Ανήσυχος γεννιέσαι, και αυτό το συνειδητοποιείς και το αποδέχεσαι σύντομα, είτε το προχειρο-καλύπτεις πίσω από προτεραιότητες δικές σου ή τρίτων. Σε ένα σκηνικό που στόλισαν άλλοι, και κάποτε σε έριξαν μέσα, επιμένοντας πως αυτό σου ταιριάζει, είναι όμοιο σου, συμβατό με τις προτεραιότητες. Ώσπου κάποιος να τραβήξει τα καλύμματα είτε να σε εμπνεύσει να ξεντυθείς από μόνος σου, να αποχωριστείς τα κοστούμια που σε σετάρισαν ή αυτοσεταρίστηκες, ανοίγοντας πλατύ και συναρπαστικό το μονοπάτι προς τον πραγματικό σου εαυτό. Ώσπου κάποιος να δώσει το κίνητρο, να ανοίξει μια αυλαία. Κανείς δεν ορίζει ποιος είσαι, μπορεί όμως να σε βοηθήσει να το ανακαλύψεις, είτε ανατρεπτικά, ολοκληρωτικά και μονομιάς, είτε πιο συγκρατημένα, σαν κομμάτια παζλ καταχωνιασμένα σε συρτάρια που ποτέ δεν άνοιξες, καθοδηγώντας την αποτύπωση κομμάτι-κομμάτι, αναθεωρώντας συστηματικά τα σύνορα της.

 

Μεγαλώνοντας δεν αλλάζει ο τρόπος που αισθανόμαστε, που εισπράττουμε τα ερεθίσματα – η διαχείριση αλλάζει. Πάντοτε μιλούσα λιγότερο από όσο έγραφα, όχι από έλλειψη θέλησης ή θέσεων υπεράσπισης, αλλά επειδή η δια ζώσης επαφή με τον άλλο μπορεί να σου αποκαλύψει διάφανη την αλήθεια του, ειλικρινή και γνήσια την οπτική του, όμως μονάχα εφόσον η διαχείριση σου είναι ενθαρρυντική. Όσο αδικημένος ή πικραμένος, όσο οργισμένος κι αν αισθάνεσαι, οι ευθείες βολές και η αιχμηρή επιχειρηματολογία, δε θα σε φέρουν πλησιέστερα στην γνώση ή την εμπειρία που διεκδικείς. Η ψυχραιμία πάλι, ίσως τα καταφέρει.

 

Ξεκίνησα να γράφω απόψε, γιατί αισθάνομαι περισσότερο θυμωμένη από ότι βρέθηκα το 2012. Διότι η ψυχραιμία, η υπομονή, η διαπραγμάτευση με τον Άλλο αλλά και για τον Άλλο, η συνετή διαχείριση, δε σημαίνει ούτε υποχώρηση ούτε έλλειψη επιχειρημάτων. Ακούω τον Άλλο δε σημαίνει αναγνωρίζω το δικό του δίκιο και το δικό μου άδικο, όπως σιωπή δε σημαίνει ούτε αδυναμία, ούτε παραίτηση, ούτε ότι υπολείπομαι σε λεκτικά πυρά να ανταποδώσω. Σημαίνει παραχώρηση, συνειδητή προσπάθεια, γνήσιο ενδιαφέρον. Αρνούμαι την αντεπίθεση επειδή διεκδικώ τη συνεννόηση, έναν κοινό δρόμο, μια θέση στη ζωή του Άλλου. Εκούσια, όχι αναγκαστικά. Ακριβώς αυτό και αποκλειστικά αυτό, δικαιούται να αποκαλείται ενδιαφέρον.

 

Μη βαφτίζουμε τη δική μας ανεπάρκεια, ανικανότητα ή έλλειψη θέλησης, ενδιαφέρον για τον ψυχισμό της ανθρωπότητας. Το γνήσιο ενδιαφέρον είναι έμπρακτο και δεν προσυμφωνείται με μελό τόνους και μεγαλοπρεπείς δηλώσεις ευγενών προθέσεων. Δε διατυμπανίζεται, αλλά έρχεται στη ζωή μας απροειδοποίητα και διακριτικά, με απόλυτη συνέπεια μα δίχως αξιώσεις αναγνώρισης ή επιβεβαίωσης ή επιπλέον χρεώσεις.

 

Η "συναισθηματική προστασία" είναι μια γλυκιά καραμελίτσα για να κοιμόμαστε το βράδυ χωρίς τύψεις, μια γλοιώδης ατάκα για να αποποιούμαστε την ευθύνη εκ των υστέρων, ενώ έχουμε ήδη διαταράξει τις ισορροπίες του Άλλου και αυτό δε γυρίζει πίσω.

 

Μια απελπιστική ύστατη προσπάθεια να μακιγιάρουμε την ανασφάλεια μας είναι, τις προσδοκίες που μοιράσαμε μα μετανιώσαμε και τώρα θέλουμε να τις πάρουμε πίσω, την εγγενή μας αστάθεια που μεταγγίσαμε στη ψυχοσύνθεση του Άλλου, επειδή εκτέθηκε κοντά μας απροετοίμαστος, χωρίς ζώνες προστασίας, χωρίς επιφυλάξεις. Κι είναι τόσο βαρύ το μακιγιάζ, που τα σερβίρουμε ως θείο δώρο παρηγοριάς στον παθόντα, με αυτή την εξοργιστική σιγουριά πως το δείπνο θα πέσει όχι απλώς εύπεπτο στο στομάχι του, αλλά ανακουφιστικό.

 

Αρκετά με τους Σωτήρες και τους Υπερασπιστές σε αυτό τον τόπο, αυτή την πόλη, σε αυτή την εποχή. Ας μάθουμε να λέμε «Όχι» ξεκάθαρα, χωρίς περιστροφές, χωρίς μελόδραμα, χωρίς αποποίηση ευθυνών ούτε μετάθεση τους στον άρρωστο που μολύναμε, επειδή δεν κατάλαβε πως έπρεπε να τρέξει μακριά μας πολύ νωρίς για να σωθεί.

 

Αρκετά με αυτή την προσποίηση, το πολυφορεμένο κουφιοενδιαφέρον χωρίς βάση, δυναμική και ουσία. Αρκετά με τα αναπόφευκτα πασαλείμματα προστασίας, που πλασάρουμε πάντα πολύ αργά κι ενώ έχουμε ήδη προξενήσει κακό, όχι από αγωνία για τον ψυχισμό του άλλου – ούτε καν ως παρηγοριά, αλλά για να συγχωρήσουμε στον εαυτό μας τα δικά μας λάθη. Κανείς δεν προστάτευσε ποτέ κανέναν με τολμηρές ή πλαδαρές δηλώσεις.

 

Το «δε θέλω» δεν είναι κακό, το «δε θέλω αρκετά» όμως είναι ασυγχώρητο. Και αναφέρομαι σε περιστάσεις όπου εμπλέκονται ζωές και συναισθήματα άλλων ανθρώπων, κι όχι αποκλειστικά ο εγωκεντρικός μας μικρόκοσμος. Αρκετά με τα αναβλητικά «ίσως», με τα κυκλοθυμικά «περίπου», τα περιπαιχτικά «θα δούμε».

 

«Τα λέμε»; Πότε;

 

Αρκετά με ο,τι και όσους εμπνέουν προοπτικές που είναι ανίκανοι να υποστηρίξουν, που ανοίγουν ασκούς με ενδεχόμενα, χωρίς να έχουν ακόμη αποφασίσει αν θέλουν ή όχι να έχουν μία θέση στις ζωές των Άλλων.

 

Ας σταματήσει κάποτε αυτό το κρυφτό πίσω από το δάχτυλο, να ευλογούμε τα γένια μας στο όνομα μίας δήθεν προστασίας και ενός φλύαρου ψευτοενδιαφέροντος. Ας είναι τα πράγματα ξεκάθαρα. Όχι στο τέλος της παρτίδας, όταν ο χαμένος σε στήνει στον τοίχο και ζητά όλες τις διευκρινίσεις. Ας είναι ξεκάθαρα από την αρχή. Τίμια από την αρχή, όχι όταν οι μεσοβέζικες λύσεις δεν παρατείνονται πια.

 

 

 

 

Κάποτε, μια φάλαινα που δεν ανέπνεε παρά μονάχα για ένα λεπτό ή για μία Κυριακή σε όλη της τη ζωή, στάθηκε το κίνητρο να αφήσω μερικές σκόρπιες κρυφές μου σκέψεις σε ένα φόρουμ. Ύστερα αυτές συμμαζεύτηκαν σε ένα μπλογκ, ώσπου να συσταθεί με συλλογική, συστηματική προσπάθεια και πολλή αγάπη αυτός εδώ ο χώρος.

 

Σε ανύποπτο χρόνο είχε γράψει, «δε θέλω να σωθώ, θέλω να πνιγώ μαζί σου». Με την υπόσχεση η πίκρα να μην κρατήσει για πάντα, να θυμάσαι: θα πνιγούμε μαζί – όχι χώρια.

 

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review