Η ζωή προηγείται

Έχει συμβεί ποτέ να κολλήσει το μυαλό σου σε ένα γεγονός; Σε μια εικόνα;

Που λεηλατεί τις ανάσες, στραγγίζει την ενέργεια και διαλύει την ψυχοσύνθεση σου όταν βλέπεις να σε τρώει κάθε μέρα πιο βαθιά σα το σαράκι. Κοίτα το είδωλο στον καθρέφτη σου. Είσαι νέος, δυνατός, τα μάτια σου ακόμη ακτινοβολούν προσμονή. Φυγαδεύουν τη λαχτάρα. Μαθαίνεις, σκέφτεσαι, συνθέτεις. Έχεις προσδοκίες – υπάρχουν ανοιχτά ενδεχόμενα. Έχεις καταφέρει πολλά. Το πιο σημαντικό είναι ότι βρίσκεις ακόμη χρόνο για ένα περίπατο πλάι στο κύμα, ένα τσιγάρο στο περβάζι σου όταν σουρουπώνει, για ένα καφέ με έναν παλιό φίλο στην πλατεία. Το πιο σημαντικό είναι να κρατάς τους ανθρώπους σου κοντά. Παρά την εκτεταμένη προπαγάνδα της μιζέριας, που σε πολιορκεί από τα πέριξ συνειδητά ή υποσυνείδητα, ανοίγεις ακόμη τα παντζούρια σου το πρωί για να αντικρίσεις τον ήλιο. Και αυτό είναι σημαντικό.

 

Μπορείς να κρατάς ακόμη την πόρτα ανοιχτή, ανεξάρτητα από των αριθμό όσων στην έκλεισαν αναιδέστατα στα μούτρα – και των αριθμό των στόκων που κατά καιρούς σου μούδιασαν τον εγκέφαλο. Έχεις αποθέματα. Ρισκάρεις. Διεκδικείς. Ζητάς τον “άλλο”, ακόμη κι αν κάποτε κλειδαμπάρωσε τα παντζούρια σου και έκρυψε τον ήλιο. Ακόμη κι αν κάποτε έγινε εμπόδιο προς το φως. Είσαι δυνατός. Είσαι νέος. Ζεις σε μια χώρα με ήλιο και θάλασσα.

 

Κάποιο μεσημέρι κοντά στο κέντρο, ένας φίλος με ρώτησε “γιατί;”. Το αιώνιο “γιατί” του σύμπαντος. Γιατί τα πράγματα να είναι τόσο αγχωτικά και δύσκολα, παρότι τόσο απλά; Γιατί οι πλανήτες που συνθέτουν το ψυχικό σου σκηνικό να γυρνούν ανάδρομοι, ο εγκέφαλος σου να πολτοποιείται σε μπλέντερ και η διάθεση σου να χορεύει σε θαλασσοταραχή με πολλαπλά μπορφόρ; Γιατί να σχεδιάζεις τόσο δεξιοτεχνικά την επόμενη διαστροφή που θα επιβάλλεις μόνος σου στον εαυτό σου; Έχει συμβεί ποτέ να κολλήσει το μυαλό σου σε ένα γεγονός; Σε μια εικόνα; Γιατί;

 

Ώσπου μια μέρα συμβαίνει το αναπάντεχο. Ξαφνικό ηλεκτροσόκ, το κεφάλι σου σε κουβά με κρύο νερό, σεισμικό σοκ δυνατών ρίχτερ – δε ξέρω. Μια μέρα όλα τα “γιατί” ξεπλένονται από το δρόμο σου, κι η εμμονή που τύλιξες τα εγκεφαλικά σου κύτταρα ξεμπλέκει σε δημιουργικότητα. Μια μέρα διαδοχικά διακρίνεις τα στάδια: γελάς με τον εαυτό σου, πανικοβάλλεσαι με τον εαυτό σου, θυμώνεις με τον εαυτό σου, απογοητεύεσαι με τον εαυτό σου. Κι ύστερα πέφτεις. Το έλεγε ο Α. ένα μεσημέρι στο πεζούλι, στρίβοντας το τελευταίο τσιγάρο της τελευταίας κοινής μας κουβέντας, ζητώντας για τελευταία φορά φωτιά. Χαμογέλασα σχεδόν κοροϊδευτικά. Ίσως τελικά να ήταν το μοναδικό σωστό πράγμα που μου είπε. Πρέπει να αγγίξεις τον πάτο για να πατήσεις στην κορυφή. Πρέπει να προηγηθεί το χάος για να εφαρμόσεις την τάξη. Πρέπει να γίνει η ζωή σου συνοικιακό μπακάλικο για να δρομολογήσεις την ανασυγκρότηση, για να κόψεις μαχαίρι τις πιστώσεις ευσυνειδησίας, αφού ποτέ δεν αποπληρώθηκαν. Πρέπει να σε ακρωτηριάσουν τα δεσμά για να αποδράσεις. Και τότε θα αποδράσεις μόνος – όπως ακριβώς καταδικάστηκες. Στο τέλος συνειδητοποιείς. Μετά την Αποκαθήλωση ακολουθεί η Ανάσταση. Στο τέλος πάντοτε συνειδητοποιείς. Είσαι νέος, ζεις σε μια χώρα νοτισμένη γαλάζιο, τα παντζούρια σου ανοίγουν στον ήλιο. Η ζωή προηγείται.

 

Στο Χάρη,

για τον καφέ στο Πανεπιστήμιο, τα “γιατί” του σύμπαντος και το ηλεκτροσόκ που με υπέβαλλε.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review