Βέβαιος πνιγμός

Ξαφνικά το τοπίο άλλαξε. Ο ανοιξιάτικος ήλιος κρύφτηκε στιγμιαία. Η θάλασσα αγρίεψε. Πελώρια κύματα υψώθηκαν μπροστά μου απειλητικά. Πριν προλάβω να αντιδράσω, άρχισαν να με χτυπάνε το ένα μετά το άλλο. Κάθε φορά ήταν και πιο βασανιστική γιατί οι αντοχές μου λιγόστευαν. Γιατί δεν ήταν όπως την πρώτη φορά, τώρα ήξερα πόσο πονάει. Και το βασανιστήριο θα συνεχιζόταν μέχρι να με εγκαταλείψουν οι δυνάμεις μου. Μόνο να πάρω μια ανάσα ήθελα, πόσο αχάριστα τις σκορπούσα όλα αυτά τα χρόνια! Άρχισα να βουλιάζω. Την ώρα που το σώμα μου βυθιζόταν ολοένα και πιο βαθιά στα παγωμένα νερά της θάλασσας και οι ακτίνες του ήλιου με άγγιζαν ολοένα και λιγότερο, μπορείς να φανταστείς ποια ήταν μοναδική σκέψη στο μυαλό μου;

 

Εσύ

 

Όταν αγαπάς είναι σαν να πνίγεσαι. Άλλοι αντέχουν περισσότερη ώρα κάτω από το νερό, άλλοι λιγότερη. Άλλοι σώθηκαν κι άλλοι πνίγηκαν. Το μόνο σίγουρο είναι πως εσύ τώρα θες να μείνεις όση περισσότερη ώρα μπορείς κάτω από το νερό. Κι ας μην αναπνέεις. Ξέρεις ότι όσο μένεις, γίνεσαι ευάλωτος και στο τέλος σε σκοτώνει. Ξέρεις ότι αυτο που ζεις, είναι θέμα χρόνου να τελειώσει. Είτε είναι μερικά λεπτά, είτε είναι μερικοί μήνες, η κατάληξη θα είναι η ίδια: Θα πνιγείς. Ή εσύ ή αυτός. Δεν σε πιέζει κανείς να κρατήσεις το κεφάλι σου κάτω από το νερό. Ξέρεις κολύμπι από μικρό παιδί. Να μην ερωτευτείς έπρεπε να σου μάθουν οι μεγάλοι, αν δεν ήθελαν να πνιγείς.

 

 

Παρ' όλα αυτά τώρα βουλιάζεις. Βυθίζεσαι αργά και βασανιστικά. Αν και η λογική σου λέει ότι πρέπει να δώσεις ώθηση στο σώμα σου και να βγεις στην επιφάνεια, εσύ επιτρέπεις στο σώμα και στο μυαλό σου να αφεθεί. Αντίθετα σε κάθε λογική και κάθε ένστικτο επιβίωσης. Το συναίσθημα υπερισχύει. Χάνεις τον έλεγχο. Χάνεις τον εαυτό σου ή τουλάχιστον ένα κομμάτι του. Γι' αυτό κι όταν κάποιος βρεθεί να σε σώσει από βέβαιο πνιγμό, ένα κομμάτι του εαυτού σου μένει στο βυθό. Δεν θέλει να σωθεί, θέλει να μείνει στον πάτο της θάλασσας. Γι' αυτό μετά νιώθεις ένα κενό μέσα σου. Επειδή πάντα αφήνουμε ένα κομμάτι μας σε ότι κάποτε αγαπήσαμε. Δεν σου λείπει αυτός που έχασες, σου λείπει το κομμάτι σου που αυτός πήρε μαζί του. Το κομμάτι σου που παρέσυραν τα νερά της φουρτουνιασμένης θάλασσας και στο πήραν μακριά, για ένα ταξίδι δίχως γυρισμό.

 

 

Χιλιάδες αναμνήσεις, χιλιάδες μέρη πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου. Είδα αυτή την απέραντη γαλάζια θάλασσα που πέρασα όλα τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας ατενίζοντάς την. Την θάλασσα που ένιωθα ασφάλεια όταν βυθιζόμουν στα νερά της.Την θάλασσα που ερωτεύτηκα πρώτη φορά. Αγάπησα την αίσθηση ελευθερίας που μου χάριζε η απεραντοσύνη της. Έψαχνα να βρω που ήταν το τέλος της στον ορίζοντα και δεν το έβρισκα πουθενά. Μου άρεσε που είχα βρει επιτέλους κάτι δίχως τέλος σ' έναν τόσο εφήμερο κόσμο. Μου άρεσε που μπορούσα να αγαπάω κάτι δίχως να με περιορίζει. Κι όμως αυτή η θάλασσα που αγαπούσα τόσο θα με σκότωνε. Δεν θα έβγαινα ποτέ ξανά από την αγκαλιά της. Και τη στιγμή που άλλο ένα κύμα με χτύπησε και δεν μπορούσα να ανασάνω, χιλιάδες πρόσωπα που δεν θα ξανάβλεπα ποτέ κατέκλυσαν το μυαλό μου και εναλλάσονταν με αστραπιαία ταχύτητα για να προλάβουν να με στοιχειώσουν. Όταν όμως είδα το πρόσωπό σου, οι εικόνες πάγωσαν. Όπως πάγωσα την πρώτη φορά που σε είδα και μου χαμογέλασες. Άνοιξα τα μάτια μου.

 

Για εκείνα τα κλάσματα του δευτερολέπτου που παλεύεις να βγεις στην επιφάνεια, που σου κόβεται η ανάσα και δεν ξέρεις αν θα ζήσεις, γι' αυτά τελικά άξιζε. Γιατί στο τέλος η λογική υπερνικά το συναίσθημα. Και έτσι συνειδητοποιείς ότι μόνος σου θα σωθείς, όπως και μόνος σου πνίγηκες. Ότι εσύ είσαι η σωτηρία σου όπως και ο θάνατός σου. Εσύ και κανένας άλλος.

 

 

Άγριο και βίαιο παιχνίδι επιβίωσης ο έρωτας. Mετά από τόσα χρόνια σ' αυτή την αρρένα του θανάτου, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω ποιος ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Ή αν τελικά τους τηρεί κανείς. Δεν ξέρω ποιος καθορίζει τον νικητή και τον χαμένο. Δεν ξέρω αν τελικά κερδίζει κάποιος από τους δύο. Ή αν χάνουμε και οι δύο. Και ίσως δεν θέλω να ξέρω. Κάποτε μου άρεσε να φεύγω πρώτη, να βλέπω τον άλλο κάτω, έτοιμο να παραδοθεί. Να γίνεται ευάλωτος, να μου ζητάει άλλη μια ευκαρία να τον σκοτώσω κι εγώ να φεύγω χαμογελώντας. Χαμένος ήταν αυτός που έδειχνε συναίσθημα, έλεγα τότε και το πίστευα.


Ίσως δεν με νοιάζει να κερδίζω πλέον. Γιατί όταν σε γνώρισα, δεν με ένοιαξε αν θα πνιγώ, δεν με ένοιαξε πόσο χρόνο θα αντέξω δίχως να ανασαίνω. Σταμάτησε ο χρόνος. Τι κι αν πνίγηκα εγώ τελικά; Τι κι αν πνίγηκες εσύ; Δεν θα το μάθει ποτέ κανείς. Τώρα κάθε φορά που θα βουτάω κάτω από το νερό να ξέρεις ότι θα σε ψάχνω, ελπίζοντας να μην σε βρω ποτέ. Δεν θα αντέξω στην ιδέα ότι εσύ πνίγηκες αντί για μένα. Σε μία θάλασσα ανθρώπων, εσένα θα αναζητώ. Γιατί πάντα θα αγαπάω τη θάλασσα που προσπάθησε να με σκοτώσει.

 

Αν και ήμασταν κάτω από το νερό, εγώ ανέπνεα κανονικά.
Τώρα που βγήκα στην στεριά όμως δεν μπορώ να πω το ίδιο.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review