You are a victim of your own mind

Φόρεσα το χακί μου σακάκι. Περπάτησα με βαριά και σταθερά βήματα προς τον ολόσωμο καθρέφτη. Το βλέμμα μου χάθηκε για λίγο στο βάθος του πελώριου εγώ μου. Ήμουν πεπεισμένη πως όποια αλλαγή έφερνε πλέον ο χρόνος ήταν θετική. Γι' αυτό προσπέρασα με ένα χαμόγελο γλυκιάς μελαγχολίας τις πρώτες μου λευκές τρίχες. Είχα λίγο ακόμη μεγαλώσει. Ξεχύθηκα στη μεγάλη λεωφόρο. Οι πρώτες αχτίνες του ήλιου χάιδεψαν δειλά κι ανάλαφρα το πρόσωπο μου. Προσπέρασα τις κρεμασμένες εφημερίδες κι έκανα πως δεν άκουσα τις τυπικές τους καλημέρες. Χαμογελούσα γιατί ήταν άνοιξη.


Άνοιξη, η εποχή των δαιμονισμένων. Η αύρα της αναγέννησης ερχόταν και πάλι μετά δόξης για να φωτίσει κάθε κρυμμένη και αραχνιασμένη γωνία που σκόνιζε η μελαγχολία ενός ξεθωριασμένου χειμώνα. Τώρα μπορείς να ανοίξεις διάπλατα τα παράθυρα σου για να χαρείς το επίγειο θαύμα της φύσης, τις αναθυμιάσεις από τις μυρωδιές των ανθισμένων λουλουδιών που 'χουν μπλεχτεί και σε ζαλίζουν, σε ζαλίζουν ώσπου να ξεστρατίσεις.

 

Για κάποιους αυτή ήταν απλά η εποχή της προοπτικής, της αναζωογόνησης και της ελπίδας. Για μένα πάλι ήταν η εποχή της ολικής μεταμόρφωσης και της αλλαγής. Αυτή την εποχή μπορείς να ελπίζεις, γιατί θα δεις μέσα από τα ίδια της τα μάτια βροχή και ήλιο, μια σκέτη χαρμολύπη. Άνοιξη και άνοιξε τη καρδιά σου, κάνε το σπουδαίο ατόπημα, μόνο μη μετανιώσεις. Αυτά έχουν οι ανθρώπινες σχέσεις.


Είχα φτάσει σχεδόν στον προορισμό μου, στην αφετηρία των λεωφορείων. Τώρα έμενε μονάχα να περιμένω. Έκλεισα τα μάτια μου κι άρχισα να μετράω αντίστροφα για να σκοτώσω τη φρικτή αναμονή. Αυτή η ανούσια κατάσταση ένιωθα να με φθείρει, να με γερνάει πριν την ώρα μου, να με διαβάλλει μέχρι να με ισοπεδώσει. Ισοπεδωμένος όμως, πως μπορείς να βρεις τη ψυχική δύναμη να ορθοποδήσεις, να σηκώσεις ανάστημα και να αρχίσεις να περπατάς σταθερά; Η προγενέστερη θέση σου θα είναι εκεί για να σου θυμίζει πως ενώ υπάρχουν πολλά επίπεδα διαστρωμάτωσης, εσύ άγγιξες αβίαστα το χαμηλότερο, το δάπεδο.

 

Γιατί οι μόνοι ιθύνοντες για τις επιλογές μας είμαστε εμείς, σιγοψιθύρισα στον εαυτό μου για να το ακούσω. Είχα ανάγκη να το ακούσω.


Η διπλανή θέση στο παγκάκι είχε μόλις καταληφθεί από έναν μαυροφορεμένο άντρα, αξύριστο και ατημέλητο σαν κι εκείνους που ερωτεύονται οι σινεφίλ με την αιτιολογία πως η ανεξήγητη θλίψη και το δράμα τους είναι άκρως ερωτεύσιμα και αινιγματικά. Στο χέρι του κρατούσε ένα βιβλίο με τον καθηλωτικό τίτλο ''Θα πεθάνουμε σε μια εικονική άνοιξη''. Τι κινδυνολογία σκέφτηκα, θάβοντας τον πεσιμισμό στα έγκατα της άδειας ψυχής μου. Το πρόσωπο του έφεγγε μια πελώρια απογοήτευση, την επίγευση μιας αποδοκιμασίας, μιας βαθιάς ήττας.

 


Περί τίνος πρόκειται τον ρώτησα. Τα μάτια του με κοίταζαν ανέκφραστα για κάμποση ώρα, λες και δεν περίμενε ποτέ να του απευθύνει κάποιος το λόγο. Έπειτα χαμογέλασε πλάγια, ελαφρώς στραπατσαρισμένα. Το βιβλίο αυτό μιλάει για το ανθρώπινο δράμα. Πεθαίνουμε σε μια εικονική άνοιξη, δεν αγαπάμε τη ζωή παρά μόνο όταν γευτούμε την απώλεια που επιφέρει ο θάνατος. Δεν αγαπάμε τον Ήλιο παρά μόνο όταν μας χαρίζει το μελιχρό χρώμα του, παρά μόνο όταν μας ζεσταίνει.

 

Δεν αγαπάμε για να αγαπήσουμε αλλά για να μας αγαπήσουν. Κι από κάποια στιγμή και μετά δεν μας φτάνει καν η ίδια η αγάπη. Αυτό είναι θάνατος. Θάνατος είναι η απόρροια του πόνου και της θλίψης.

 

Καιροφυλαχτεί στις γωνιές, περιμένοντας το ευάλωτο θύμα του. Κι όταν έρχεται το βράδυ, ξεκινάει. Μαχαιρώνει στη καρδιά, στρίβοντας το μαχαίρι στη πληγή και σε αφήνει σε μια κωματώδη κατάσταση. Κι εκεί που νιώθεις πως έχεις πεθαίνει, διαπιστώνεις πως είσαι ζωντανός. Θλιβερά ζωντανός. Το επόμενο πρωί, θα πρέπει να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή. Θα πάρεις τη πρώτη ανάσα και θα αρχίσεις να συναρμολογείς τα κομμάτια σου. Θα ξέρεις καλά πως είσαι μόνος σου σε όλο αυτό, απελπιστικά και αμετάκλητα μόνος.

 

Τι ήμουν για εκείνη; Έμμονη; Ψύχωση; Ήλπιζα, πίστευα πως για μια φορά ήμουν αγάπη, πως θα μπορούσε κάποιος να νιώσει αυτό που ένιωθα κι εγώ. «Πως είναι η κατάθλιψη;», του ψιθύρισε ο γιατρός. Είναι σαν να πνίγεσαι, μόνο που βλέπεις όλους τους άλλους να αναπνέουν.


Όπως κατάλαβες το βιβλίο αυτό, ταυτίζεται απόλυτα με την υπόθεση μου. Το 'χω διαβάσει χιλιάδες φορές γιατί συναντάω τον εαυτό μου στις γραμμές. Έτσι είναι οι απαρηγόρητα θλιμμένοι, ψάχνουν απαντήσεις στα πρόσωπα των άλλων, στους στίχους τραγουδιών και ποιημάτων για εκείνο το γιατί, γιατί, γιατί.


«Δεν έχω λόγια, στέρεψα», του απάντησα. «Καλή σου μέρα!», μου είπε, «το λεωφορείο σου έρχεται». «Εγώ δεν περιμένω κάποιο», συμπλήρωσε, «έχω πάψει να περιμένω για δρομολόγια χωρίς ανταπόκριση».

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review