Δεν μπορείς να φύγεις

Οι πλανόδιοι μουσικοί αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Είναι στο δρόμο. Όλα συμβαίνουν επί ποδός. Και γρήγορα. Τι δήμιος η ταχύτητα; Γέννηση-Ζωή-Θάνατος. Στη δίνη της χάνονται οι μικρές στιγμές. Και από την άλλη, μέσα σε μετρημένο σαν κόκκους σιναπιού χρόνο, πρέπει να ζήσεις. Δυσβάσταχτοι οι συμβιβασμοί και τα βολέματα. Και τι χαρακτήρες όσοι βολεύονται; Φοβισμένοι και ανασφαλείς. Καμία κατηγορία γι' αυτό παρόλα αυτά. Φοβισμένοι και οι πλανόδιοι μουσικοί, μη τυχόν θελήσουν οι μπάτσοι να τους διώξουν. Ή χειρότερα μη βρουν και καμιά δικαιολογία και τους τραβάνε για τίποτα εξακριβώσεις στοιχείων.

 

Δεν σου κοστίζει τίποτα να χαμογελάς στον μουσικό του δρόμου. Ειδικά , αν σου αρέσουν τα τραγούδια και η φωνή του. Μήτε να του δώσεις κανένα κέρμα που έχεις πρόχειρο στις τσέπες του παντελονιού σου. Μπορεί να κάνεις έναν νέο φίλο. Αφού η φιλία σήμερα είναι πιο πιθανό να οικοδομηθεί μεταξύ αγνώστων.

 

- Τι θέλεις να παίξω; Άλλωστε δεν έχει κόσμο τέτοια ώρα. Μπορώ να παίξω ό, τι μου ζητήσεις.
- Μακάρι να ήξερα. Δεν έχει και σημασία. Δεν έχω όρεξη. Αλλά σε είχα ακούσει και χθες που τραγουδούσες Άσιμο. Μου άρεσε το τραγούδι σου. Η φωνή σου. Σπάνια αντέχω να ακούσω άλλους να τραγουδούν τα τραγούδια του Άσιμου. Νομίζω πως οι στίχοι, η μουσική του ήταν αποκλειστικά για εκείνον.
- Εντάξει, κατάλαβα. Μιας και είμαστε εδώ, θα κινηθώ μεταξύ των Αγίων των Εξαρχείων.

 

Άρχισε να παίζει τα blues του αποχωρισμού. Ο χώρος ασφυκτιούσε για να μιλήσει. Τα δέντρα. Τα tableaux-vivants που σχημάτιζαν χωρίς να γνωρίζουν οι άνθρωποι. Η πλατεία. Είναι ζωντανή. Έχει μία παράξενη ενέργεια που σου ασκεί επιρροή. Όχι με την εξουσιαστική έννοια. Την αγαπάς. Γίνεσαι άνθρωπος. Γίνεσαι φίλος. Φίλος - φίλος που έλεγε η Κατερίνα. Με άγνωστους. Και δεν υπάρχει πιο αληθινή σχέση από αυτήν. Αγάπησα αγνώστους και σιχάθηκα γνωστούς. Γι΄ αυτό. Οι γνωστοί φεύγουν. Σε βλάπτουν. 'Αλλοι για να σου κλέψουν ένα θραυσματάκι σάρκα και άλλοι - οι χειρότεροι - για να σου χαρακώσουν ένα κομματάκι ψυχή. Τους είναι αρκετό. Απλά να αφήσουν ένα αποτύπωμα πάνω σου. Το δικό τους. Οι άγνωστοι φίλοι τουλάχιστον δεν έχουν απαιτήσεις. Δεν έχουν γκρίνιες. Δεν επιζητούν χώρο και κυριαρχία πάνω σου. Δεν έχουν κακία μέσα τους. Και η γλώσσα τους λύνεται. Χωρίς αλκοόλ. Μόνο λόγω της ανωνυμίας. Και μεταξύ αγνώστων γεννιέται μία άλλη επικοινωνία.

 

Σιγοτραγούδησα λίγο κι εγώ.

Σιδηρόπουλος. Εξαιρετική επιλογή. Πάντα τον αγαπούσα, μα όταν ο πατέρας μου, ένα βράδυ που συζητούσαμε, μου είπε ότι τον είχε δει Live στο θρυλικό από παλιά ΚΥΤΤΑΡΟ, τον αγάπησα περισσότερο. Έψαχνα μετά μανίας τα τραγούδια του, τα άκουσα τόσες φορές, έμαθα τους στίχους - μέχρι και το σημείο που μπερδεύεται στο τραγούδι που τραγούδησες - και διάβασα τα πάντα για την ζωή του.


«Και εμένα μου αρέσει ο Πρίγκιπας. Θα έχεις ακούσει φαντάζομαι όσα λέγονται για τον μεγάλο του έρωτα», είπε και τα γαλάζια μάτια του φώτιζαν όλο και πιο πολύ. Η ψυχή του έμοιαζε αγνή και καλοπροαίρετη, σαν ενός νηπίου. Ήξερε, μα οι προθέσεις του πάντα αγνές. Σαν να μην άφησε τον κόσμο μας ή το σύστημα να τον αλλάξει. Να τον αλλοτριώσει. Μου θυμίζει αυτό που έλεγε ο Μίσσιος: «Μπορεί να μην κατάφερα να αλλάξω το σύστημα, μα ούτε και εκείνο με άλλαξε». Ή κάπως έτσι τέλοσπάντων.

 

 

- Έχω ακούσει, μα περισσότερο εντύπωση μου έκανε ότι διάβαζε πάρα πολλά βιβλία μεταφυσικής και παραψυχολογίας με πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο. Λίγοι το γνωρίζουν αυτό.

- Ξέρω που αναφέρεσαι. Ελάχιστοι ασχολούνται. Όλους τους ενδιαφέρει το ειδύλλιο. Μονίμως αυτό.
- Είναι γιατί το ειδύλλιο όπως λες, ο έρωτας κατά την άποψη μου, μας κάνει αθάνατους. Έστω και για λίγο, αν όχι για πάντα.
- Και τώρα που σου τραγούδησα δεν θα μου πεις;
- Τι να σου πω δηλαδή;
- Από την στιγμή που ήρθες εδώ, φυσάς, ξεφυσάς, συνέχεια. Με καημό.
- Έτσι λειτουργεί η αναπνοή, σε περίπτωση που δεν το έχεις κατανοήσει. Εισπνέεις. Εκπνέεις. Τι σου φαίνεται παράλογο;
- Έλα τώρα. Τόσα χρόνια παίζω μουσική στους δρόμους. Έμαθα να κατανοώ. Να βλέπω. Ο Φρόυντ μπροστά μου θα ήταν μέτριος.
- Είσαι αστείος . Μήπως διαβάζεις και το χέρι; Στην Ακρόπολη, ενώ καθόμουν σε ένα καφέ, μας πλησίασε ένας κύριος και μου είπε να δει τις γραμμές του χεριού μου. Το ίδιο και στη φίλη που ήταν μαζί μου.
- Μάλιστα. Και τι έκανες;
- Αν και η περιέργεια μου είχε αγγίξει τερατώδη επίπεδα για το τι θα άκουγα, του είπα διακριτικά πως δεν τα πιστεύω αυτά και έφυγε. Πιστεύω πως είναι καλύτερα να έχεις άγνοια. Να μην σε προκαταβάλλει κάτι που θα σου πει κάποιος. Οι εκπλήξεις είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσες από κάτι αναμενόμενο, σε περίπτωση που έβγαιναν αληθινά όσα έλεγε.
- Μάλλον ήρθες για να γελάσεις εδώ.
- Όχι απλά αισθάνομαι άβολα. Και όταν νιώθω άβολα υψώνω τις άμυνες μου. Αποφεύγω αυτό που με ρώτησες.
- Δεν έχεις λόγο. Το παιδί της δικής μας κάστας;
- Γίνεσαι λίγο αδιάκριτος, μα δεν γνωριζόμαστε, άρα δεν μπορείς και να με βλάψεις. Πάντως, εμείς δεν είμαστε κάστα, εμείς είμαστε παρέα, μη μπερδεύεις την γλώσσα σου. Και πάλι τι σημασία έχει; Τώρα έφυγε.
- Σε παράτησε;
- Κατά κάποιο τρόπο ναι. Μέναμε αρκετό καιρό μαζί σε ένα δυάρι, στο λόφο του Στρέφη. Ξύπνησα σήμερα το πρωί και τα πράγματα του έλειπαν. Βρήκα μονάχα ένα σημείωμα και ένα CD με κάτι τραγούδια που μου άφησε.Το έβαλα να παίξει. "Hello Goodbye" των Beatles το πρώτο τραγούδι. Ξαφνιάστηκα. Ελάχιστα τραγούδια του άρεσαν από τους Beatles. Διαφωνία ακόμα και σ' αυτό. Ο αγαπημένος μου ήταν πάντα ο John. Ο δικός του αγαπημένος ο Ringo. Πάντως μάλλον ξέχασε να το πάρει. Κτητικός ήταν πάντα. Ναι σίγουρα θα ξέχασε. Δεν λησμονούσε εύκολα, μα τα κενά μνήμης είναι συχνό φαινόμενο λίγο πριν τα τριάντα.


«Με κούρασες αρκετά. Πότε δεν είσαι εδώ όταν σε χρειάζομαι. Δεν με καταλαβαίνεις. Δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε. Και η αλήθεια είναι πως δεν είσαι ερωτευμένη μαζί μου. Σήμερα ήταν η ημερομηνία λήξης. Μου σπας τα νεύρα. Τέλος.»


- Συγνώμη που θα πω την γνώμη μου, αλλά πρέπει να ήταν λιγάκι παράξενος. Και να γκρίνιαζε αρκετά. Και μοιάζει και λίγο ψυχρός εκτελεστής από το σημείωμα του.
- Μη ζητάς συγνώμη. Μίλα ελεύθερα. Αν δεν ήθελα δε θα συζητούσα μαζί σου. Ξέρεις, είναι θεραπευτικό να εξωτερικεύεις μία συναισθηματικά τοξική κατάσταση. Παλιότερα, είχε περάσει κατάθλιψη. Δεν νομίζω πως ήταν παράξενος. Απλά ανασφαλής. Ήθελε να του λένε και να του δείχνουν ακατάπαυστα πόσο τον αγαπούν, πόσο τον ποθούν. Να επιβεβαιώνει συχνά το εγώ του. Για την ακρίβεια το υπερεγώ του. Και νάρκισσος πρέπει να ήταν. Δυσνόητος άνθρωπος μα εξαιρετικής ποιότητας.
- Είχες μπλέξει άσχημα δηλαδή.
- Δεν το έβλεπα έτσι. Ήταν ένας από τους ελάχιστους άνδρες που θεωρούσα ενδιαφέροντες. Ήμαστε πρώτα φίλοι. Μας ένωνε η παραξενιά. Αυτός έκανε συλλογή σκελετούς τροπικών ψαριών που πέθαιναν. Εγώ μάζευα κρανία. Πηγαίναμε σε παραλίες και περπατούσαμε την ώρα που ο ήλιος σχεδόν έδυε. Πηγαίναμε θέατρο σε κάτι παραστάσεις που παρακολουθούν μονάχα πέντε θεατές, γιατί θεωρούνται πολύ βαρετές και είναι μόνο για ψαγμένους «κουλτουριάρηδες». Σινεμά. Όπως πάντα θαμώνες στον κινηματογράφο «Έλλη». Και μετά για κρασί στον Εξωστρεφή. Χορεύαμε. Χορεύαμε πολύ. Μας άρεσε το jive. Διοργανώναμε στο διαμέρισμα party με διάφορους φίλους, χορεύαμε πολύ και φορούσαμε ρούχα που θύμιζαν 60's. Μαγειρεύαμε. Διαφωνία και εδώ. Ήθελα θαλασσινά και εκείνος κρέας. Διαβάζαμε. Ταξιδεύαμε. Ποτέ δε τον ένοιαζε ο προορισμός, αρκεί να είχε εμένα στην αγκαλιά του. Έπειτα και μέσα σ' αυτά ερχόταν ο έρωτας. Γελάγαμε. Γιατί έρωτας χωρίς γέλιο δεν μπορεί να υπάρξει.

Θυμάμαι τα τέλη Οκτώβρη, μόλις είχαν αρχίσει οι πρώτες ψύχρες. Είχαμε πάει εκδρομή κάπου παραθαλάσσια. Βρεθήκαμε σε μία προβλήτα. Θέλοντας να με πειράξει με έριξε με τα ρούχα στη θάλασσα. Από το θυμό μου γελούσα. Ποτέ δεν μπορούσα να ελέγξω τις αντιδράσεις και τα συναισθήματα μου. Αν τα έκανες ποτέ σκίτσο, θα ήταν μία τεράστια μουτζούρα σε λευκό χαρτί. Ασφαλώς ανταπέδωσα. Ευτυχώς το σπίτι ήταν κοντά. Και είχαμε ρούχα μαζί μας για ν' αλλάξουμε και να γλιτώσουμε τον βήχα.

 

- Ωχ. Ζόρικα τα πράγματα. Έχεις αποφασίσει τι ερωτεύτηκες όμως σ' αυτόν; Αν θέλεις να τον αφήσεις πίσω σου, πρέπει να κατανοήσεις πως λειτουργούσες μέσα στην σχέση. Τι σε έκανε να νιώθεις έλξη.

- Σαν άλλος Φρόυντ, με τόσα που σου είπα θα έπρεπε να είχες καταλάβει, μα θα σου πω. Και εγώ νάρκισσος είμαι. Ερωτεύτηκα ότι μου έμοιαζε. Σαν παιδιά. Ίδιες αντιδράσεις. Πείσματα. Πειράγματα. Μέχρι που το διαλύσαμε. Χωρίς καβγάδες και λογομαχίες. Αυτή και αν είναι ομοιότητα. Αντισυγκρουσιακοί. Μπορεί να τσακωνόμασταν - ποτέ σοβαρά - αλλά όταν ήρθε η καταραμένη στιγμή, ποτέ δεν τσακωθήκαμε.

 

Ίσως όμως καλύτερα έτσι. Τουλάχιστον έχει και την ευχαρίστηση ότι έφυγε πρώτος. Να φουσκώσει λίγο παραπάνω σαν παγώνι το εγώ του. Να λάβει την ηθική ικανοποίηση ότι εκείνος έπαιξε καλύτερα. Ότι υπήρξε σκληρότερος. Ότι δεν τον νοιάζει και τόσο πολύ. Πρέπει να είναι πολύ περήφανος. Κανείς δεν ξέρει πως ένιωθε τώρα.

 

Δεν έχει σημασία. Τα συναισθήματα δεν είναι εμπορεύματα σε μαγαζάκι. Δεν τα πουλάς, δεν τα αγοράζεις, δεν μπορείς να τα ελέγξεις. Απλά χαρίζονται. Ποτέ κανείς δε ζήτησε ανταλλάγματα. Γινόμαστε ευάλωτοι, μα μονάχα για εκείνους που εμείς επιθυμούμε.

 

 

Μα πάλι, ακόμα και αν η υπόσταση του δε γεμίζει το διαμέρισμα πια, αν και ξυπνάω μόνη, αν και το δεξί μου χέρι δεν αγκαλιάζει το στέρνο του και το κενό γίνεται μεγαλύτερο από ένα άδειο μαξιλάρι, ακόμη κι αν το κενό γίνεται βάρος στο στήθος μου, ξέρω πως δεν έχει φύγει. Έζησε μέσα μου και μέσα από εμένα. Είδε πράγματα που δεν θα έβλεπε ποτέ, αν δεν του δάνειζα τα δικά μου μάτια. Ο χρόνος με έκανε απαραίτητη σ' εκείνον. Όπως είναι η δόση στον ναρκομανή. Όπως η πένα στον ποιητή. Όπως το πινέλο στο ζωγράφο. Όπως ο πυλός στον γλύπτη. Με τρύπησε, με μαχαίρωσε, με αγάπησε, με έθαψε, με έκανε τέφρα και με πέταξε στην θάλασσα, με ανέστησε μα δε με λησμόνησε ποτέ. Ποτέ δε θα μπορέσει.

 

Είμαι ένα τέρας που έθρεψε με τις λέξεις του. Είμαι η Μούσα που της ξερίζωσε τα πνεμόνια, για να μην αναπνέει για κανέναν άλλο παρά μονάχα για εκείνον. Την καρδιά, μου την άφησε για να πονάω. Ήμουν ο δήμιος και η ζωή του. Η πείνα του για σάρκα και το χέρι που τάιζε με χαρά την ψυχή του. Ήταν η αϋπνία μου το βράδυ. Το δηλητήριο στο αίμα μου, που με σκότωνε αργά και βασανιστικά, μα με τόση γλύκα.

 

Και όσο ήλιο του έδινα, φωτιζόμουν περισσότερο. Γιατί όταν αγαπάς δεν σε νοιάζει να παίρνεις, μα μονάχα να δίνεις. Να δίνεις. Να δίνεις! Ήμασταν η κολακεία του ενός για τον άλλο. Εμείς. Τα λόγια.

 

- Α μάλιστα. Προχωρημένη η κατάσταση της παράνοιας.
- Τι; Συγνώμη δεν σε άκουσα. Δε πρόσεξα.
- Δεν έπρεπε μάλλον να σου παίξω Σιδηρόπουλο. Τιτανομέγιστο σφάλμα. Τζίμη, έλα να παίξουμε μαζί το «Ταξιδιάρα ψυχή» για την φίλη μου.
- Όχι. Τι κάνεις; Δε χρειάζεται. Ξέρεις κάτι; Η συζήτηση και η παρέα μαζί σου είναι πιο εποικοδομητική από μία συνεδρία στο ντιβάνι οποιουδήποτε ψυχολόγου. Όσο για τον Σιδηρόπουλο, είναι υπέροχος. Το έχω ξαναπεί. Μα τα τραγούδια δεν βοηθούν να καταλογίσουμε ευθύνες. Όλα εκεί έξω λειτουργούν με αιτιατές σχέσεις. Ποιος φταίει; Ο ένας κατηγορεί τον άλλο. Εκείνος εμένα. Εγώ εκείνον. Είμαστε εγκλωβισμένοι, παγιδευμένοι σ' έναν φαύλο κύκλο.

 

Κάποιες στιγμές γίνεται συναισθηματικός εκβιαστής. Παραλίγο να πιστέψω ότι έφταιγα εγώ. Εδώ και μέρες με τάραζαν τα ενοχικά σύνδρομα. Λες και τόσες συναισθηματικές μελανιές που μου άφησε δε του έφταναν. Μα τόσα χρόνια έμαθα να παρατηρώ τους ανθρώπους. Να διακρίνω αλήθειες πίσω από συμπεριφορές.

 

Αυτοί που έχουν δεχτεί μεγάλες δόσεις μοναξιάς για μεγάλο διάστημα γίνονται τρελοί. Όσοι βρίσκονται σε μόνιμη άρνηση έχουν δεχτεί απόρριψη. Όσοι επιζητούν την προσοχή μονίμως, έχουν υπάρξει άτομα με χαμηλή αυτοπεποίθηση. Όσο για τους πεισματάρηδες, είναι εκείνοι που τους έλεγαν ότι δεν θα τα καταφέρουν, κι όμως το έκαναν. Κινητήρια δύναμη ο εγωισμός. Και αυτοί που δεν εγκαταλείπουν ποτέ; Αυτοί είναι τα παιδιά της Ελπίδας. Οι πιο δυσνόητοι. Κράμα απαισιοδοξίας με ιδεαλισμό. Με μια εσωτερική φωνή να τους καίει την ψυχή · «Μην τα παρατήσεις, άντεξε. Κάνε κουράγιο».

 

Τι σημασία έχουν οι ανθρώπινοι χαρακτήρες πια; 

Γίναμε όλοι ατομιστές και θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι

Ντροπιάζουμε τις λέξεις και δεν έχουν χέρι να μας χαστουκίσουν να κοκκινίσει το μάγουλο μας

Τόσα πολλά ψυχογραφήματα πεταμένα στο γραφείο μου

Η θέληση του, να βάλω τα δικά μας στο φέρετρο

Μα η οδύνη μας είναι αμοιβαία

Και η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί να ξεφύγει

Δεν μπορεί να φύγει

Γιατί εγώ θα είμαι πάντα εδώ, πίσω από κάθε κρυμμένο νόημα

Πίσω από τα αποσιωπητικά και τις άνω τελείες

Θα είμαι η ιδέα που ερωτεύτηκε

Θα τον στοιχειώνω για πάντα

Δε θα φύγω ποτέ

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review