Anti-poetic season

Σώματα γυμνά και κατασπαραγμένα
Βασανίζεστε στη φυλακή του ίδιου του εαυτού σας
Ζείτε μέσα από άλλους, ζωές που δεν σας άξιζαν
Ζωές που δεν ορίσατε εκούσια εσείς
Μα το ταχυδακτυλουργικό χέρι της θεάς Μοίρας

 

Φοβάσαι να πεις τις λέξεις που διάβασες κάποτε στην οθόνη του σινεμά - σ'αγαπώ, θα τα πούμε σύντομα, μου λείπεις, αντίο, επειδή έχουν χιλιοειπωθεί, επειδή οι λέξεις έχουν χάσει πλέον το νόημα τους, επειδή φοβάσαι να νιώσεις και να αφεθείς, επειδή άφησες τη καρδιά σου να παγώσει, επειδή πληγώθηκες μια φορά κι εσύ σαν άνθρωπος. Έγινες σαν τους βουβούς συνοδοιπόρους που μπορούν να ανοίξουν τα χαρτιά τους σε έναν ξένο, ελπίζοντας να πιαστούν από δυο λέξεις, σωσίβια.

Κύλησες, τσαλακώθηκες κι η αγάπη σου έγινε αυτεπίστροφο όπλο που κάθε μέρα σε σημάδευε ενώ εσύ προσπαθούσες μάταια να μπαλώσεις κάθε τι τρύπιο μέσα σου. Αυτεπίστροφο όπλο μοιάζει η αγάπη των ανθρώπων που δεν αγαπήθηκαν πολύ.

 

Έρωτας, παίγνιο αρνητικού αθροίσματος. Γιατί σίγουρα θα νιώσεις την αίσθηση της απώλειας. Παλεύετε παθιασμένα στο σκοτάδι υπό το λυκόφως για το τρόπαιο της νίκης, μια θέση στη ζωή των άλλων. Για μια στιγμή, συγχρονίζεστε απόλυτα, εσείς οι ασύγχρονοι, ανταλλάσσοντας ήχους, καημούς και φιλιά, κι απαρνούμενοι για λίγο τη θνητή σας υπόσταση, μεθάτε από το ηδύποτο του έρωτα σας. Τα κορμιά σας λικνίζονται σε μια ηχώ που ακούν μόνο οι εκ γενετής κι απαρηγόρητα ερωτευμένοι.

 

  

Το σκοτάδι κρύβει τα σημάδια ενός κακοφορμισμένου παρελθόντος, το ρίγος όταν τρέμει το φιλί, τους φόβους που ο έρωτας γενεί. Για δες μέσα από εκείνο το παράθυρο του ονείρου, ο έρωτας τους ακτινοβολεί κι ας είναι χώρια εδώ και εκατομμύρια χιλιάδες χρόνια. Οι δύο αγαπημένοι αστερισμοί, η Πούλια κι ο Αυγερινός ερωτεύτηκαν κάποτε παράφορα. Τώρα ζουν ζωές παράλληλες στο φάσμα χώρου-χρόνου κι ο ουρανός που είχαν για πάπλωμα τους χώρισε εις αεί. Παράξενη λέξη το σύμπαν και οι όψεις του, ακόμη και οι αστερισμοί συμβολίζουν τη ματαιότητα της μικρή μας αιωνιότητας, ζούμε μες στο χρονικό μιας ψευδαίσθησης με εκλάμψεις αστεριών που έγιναν πεφταστέρια χιλιάδες χρόνια πριν το πλήρωμα της μήτρας, ζούμε ότι δεν ζήσαμε για να πούμε πως προλάβαμε να αγγίξουμε φευγαλέα το χάος του κόσμου, την απεραντοσύνη της γης, τα όρια του ποτέ, του πάντα και του σήμερα.

 

Βουτάω τη καρδιά μου στο μελάνι κι έπειτα τη τυλίγω περιποιητικά σε μια ολόλευκη κόλλα χαρτί. Τα χαρτιά δεν μιλάν κι ας βαραίνουν με τις σκέψεις όλου του κόσμου. Τα χαρτιά δεν σε κρίνουν, δεν σε διακόπτουν ποτέ όταν μονολογείς.

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review