Alice in Brokenland

Ξέρεις, το σκέφτηκα πολύ καλά. Σε είχα κλειδωμένο πολύ καιρό και ακόμα δεν είμαι σίγουρη αν ήταν σωστή η απόφαση να σου ανοίξω την πόρτα. Ήμουν ήσυχη που ήσουν στο υπόγειο. Πιο κάτω από το υπόγειο. Εκεί που σου άξιζε.


Δεν μπορώ να πω πως με παγίδευσες, δεν μπορώ να δώσω στον εαυτό μου την πολυτέλεια της άγνοιας. Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως δεν είμαι υπεύθυνη για αυτό. Δεν μπορώ να υποστηρίξω πως δεν φταίω. Φταίω και έχω ευθύνη, όπως ευθύνομαι και για κάθε πράξη μου και για κάθε λάθος μου.

Όλοι ευθυνόμαστε για οποιαδήποτε επιλογή μας. Η ευθύνη αυτή θα μπορούσε να μας καθορίζει.


Υπήρχε μια διαφάνεια πάντα. Οι προθέσεις σου ήταν ξεκάθαρες από την αρχή. Εγώ φταίω που σε ακολούθησα σε εκείνο το σκοτεινό λαγούμι. Έτρεχες να προλάβεις και με βύθισες και μένα στο σκοτάδι σου. Βρέθηκα να πέφτω, να πέφτω, να πέφτω. Ένιωθα πως έπεφτα μέρες ολόκληρες, ώσπου ξύπνησα στο κρεβάτι σου. Όμως, τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο.

Έβλεπα τα μάτια σου σε εκείνο το γάτο που με ακολουθούσε διαρκώς και εξαφανιζόταν όταν γυρνούσα να τον κοιτάξω. Τα μάτια σου εξαφανίζονταν όταν γυρνούσα να τα κοιτάξω.


Ήπια από εκείνο το μικρό μπουκαλάκι που πολύ προσεχτικά είχες ακουμπήσει σε μέρος που να φτάνω. Θα μπορούσα να πω πως δεν φταίω εγώ που ήπια το μαύρο υγρό, άλλωστε το μπουκάλι έγραφε πάνω «πιες με». Θα μπορούσα να πω, πως δεν έχω ευθύνη. Ίσως έφταιγες εσύ που το άφησες κοντά μου. Ίσως φταίει εκείνο το γατί με την δαντελένια κορδέλα στο λαιμό του, που γουργούριζε ανάμεσα στα ποδιά μου όταν πήρα στα χέρια μου εκείνο το καταραμένο μπουκάλι.

 

 

Μια γουλιά αρκούσε για να με κάνει μικρή. Πολύ μικρή. Όσο μικρή ήθελες να νιώθω. Όσο μικρή σε συνέφερε, για να περπατάς γύρω μου με τα μεγάλα σου μαύρα παπούτσια και να με φοβίζεις. Πάντα ήθελες να με φοβίζεις. Το κατάφερες. Με έκανες αρκετά μικρή ώστε να μην μπορώ να αντιδράσω. Ξέχασες όμως την κλειδαρότρυπα μέσα από την οποία πέρασα σε εκείνο το μέρος όπου δεν υπήρχες πια.


Βρήκα ένα μανιτάρι που με βοήθησε να ξεχάσω. Δοκίμασα από αυτό και ο κόσμος μου γέμισε χρώματα. Εσύ δεν ήσουν πουθενά. Μπορώ να πω πως εγώ φταίω που σε ξέχασα, εγώ επέλεξα να σε απομακρύνω. Ξεχνώ για να μπορώ, ξεχνώ γιατί έτσι συνεχίζει η ζωή.


Σε κλείδωσα να μην σε ακούω, να μην σε βλέπω, να μην κινδυνεύω πια. Αλλά εσύ επιμένεις. Επιμένεις να φωνάζεις και έχω κουραστεί να προσποιούμαι πως δε σε ακούω. Σε ακούω. Σε αναγνωρίζω και σε ταυτοποιώ. Σε αγνοώ όμως. Οι φωνές σου μου είναι επιτέλους αδιάφορες. Φωνάζεις. Σε ακούω. Σώπα όμως γιατί με ενοχλείς.

 

 

Στην σπασμένη χωρά μου, είμαι η μοναδική που έχει λόγο. Στον δικό μου κόσμο, σου επιτρέπεται να σπας και να καταστρέφεις. Στο επιτρέπω. Όμως πάντα τον λόγο για ότι φτιάχνεται τον έχω εγώ. Έτσι, αν και έχεις το ελεύθερο να καταστρέφεις, όταν το κανείς, θα είναι και η τελευταία φορά που μπήκες στο παραμύθι μου.

 

Από την πρώτη στιγμή που γνωρίζεις έναν άνθρωπο νιώθεις μέσα σου τι πρόκειται να είσαι για αυτόν. Μπορείς να είσαι ένα τραπουλόχαρτο, ένας γάτος που συνεχώς εξαφανίζεται, μια κόκκινη βασίλισσα ή ένας τρελός καπελάς. Σου επιτρέπεται να διαλέξεις τον ρολό σου ή τον άλλο σου εαυτό αν θες, γιατί οι ρόλοι είναι πάντα οι άλλοι μας εαυτοί.

 

Ωστόσο, δεν σου επιτρέπεται να είσαι αυτός που καταστρέφει ένα παραμύθι, αυτός που γκρεμίζει μια Χωρά των Θαυμάτων. Τα παραμύθια έχουν έναν δικό τους τρόπο να στοιχειώνουν, και μια σπασμένη χωρά των θαυμάτων μπορεί να γίνει μακάβρια, μπορεί να γυρέψει εκδίκηση. Τα παραμύθια ζουν και καταδιώκουν όσους τα καταστρέφουν.

 ~

Διάλεξε, προσεχτικά, ποιος ήρωας θέλεις να είσαι

 

 

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review