Big Fish

Δε θα μείνεις. Το γατί μου δε σε θέλει πια. Όταν το έβαψες κίτρινο για να ταιριάζει με τη πολυθρόνα, το τρόμαξες.

Έκανα μέρες να το βρω μέσα στη ντουλάπα.

 

Επίσης δεν έχω χώρο για τα ρούχα σου. Που να τα βάλω; Τα συρτάρια είναι μόνο δύο. Το σήμερα και το αύριο. Κανείς δε μπορεί να χαλάσει τη σειρά τους. Εδώ και χρόνια. Εξάλλου δε σου αρέσει το παράθυρο μου. Ήταν πάντα πολύ μικρό για σένα και δε μπορούσες να κοιτάξεις έξω. Δεν ήσουν "εκπαιδευμένος" σου ψιθύριζα, αλλά ανώφελο. Σπατάλη. Δεν άκουγες.

 

Γι’ αυτό και ονόμασες το ψάρι που αγοράσαμε μαζί εκείνη τη βροχερή μέρα "Αγάπη". Το είχες βάλει σε μια γυάλα και το κοίταζες κάθε μέρα. Δε μπορούσες να το αγγίξεις, θα το έπνιγες και δε το ήθελες. Αν μπορούσες θα το χάιδευες, όμως θα μόλυνες το νερό. Στο 'χα πει - δε παίζουμε μ’ αυτά. Έπρεπε να παραμείνει ζωντανό. Μέχρι που το έφαγε το γατί μου. Από τότε δε με συμπαθούσες.

 

Δε καταλάβες γιατί η γάτα τρώει το ψάρι και όχι το αντίθετο. Δε σου άρεσε η πραγματικότητα αυτή, δε τη δεχόσουν. Σου εξήγησα τότε πως η γάτα μου είναι πιο δυνατή και έχει νύχια. Θα παλέψει και τελικά θα νικήσει. Το ψάρι σου έχει μόνο λέπια. Ξανθιά και πορτοκαλί ανούσια λέπια. Δε θα χρησίμευαν σε τίποτα μπροστά στην απειλή - του γατιού μου. Επέμεινες τότε και μου είπες πως δεν είχα δίκιο. Το ψάρι αγαπάει το νερό, η γάτα όμως όχι. Αν η μάχη ήθελες να είναι δίκαιη, θα έπρεπε να τα βάλεις στο νερό. Ίσως όχι στη μικρή γυάλα, μα τουλάχιστον σε μια λίμνη. Τότε η γάτα μου θα πνιγόταν, σου είπα. Καθόλου παράλογο μου απάντησες. Είναι γεγονός όμως ότι έτσι το ψάρι θα χρησιμοποιούσε τα λέπια και θα έφευγε μακριά. Θα ξεγελούσε τη γάτα μου θες να πεις, είπα. Μπορεί, προσέθεσες.

Όμως θα ήταν νικητής. Σε ένα άλλο σύμπαν προφανώς. Όχι στο δικό μας. Το μικρό τρώει το μεγάλο. Το μεγάλο τρώγεται από το πελώριο.

 

 

Και τελικά ποιος μένει πίσω; Κανείς, μου είπες. Δεν υπάρχει το για πάντα για κανέναν. Ούτε καν για τον έρωτα; Όχι, όμως αυτό είναι κακή στρατηγική - δε θα με αποσπάσεις από τη γνώμη μου. Το ψάρι μου θα ζούσε εάν υπήρχε δικαιοσύνη. Εννοείς, άλλοι κανόνες. "Ίσως...", είπες και μου κράτησες το χέρι. Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα. Ο λύκος θα φάει τη κουκουβάγια. Γέλασες, δε σου είχε περάσει καν από το μυαλό η αντιπαλότητα αυτή. Ας δούμε τα πράγματα αλλιώς, μου είπες και άρχισες να χαμογελάς.

 

Η κουκουβάγια πιστεύεις πως θα χάσει από το λύκο; Σίγουρα. Έχει φτερά μα όσο μακριά κι αν τρέξει, ο λύκος θα τη βρεί, θα χαλάσει τη φωλιά της και θα τη φάει. Λάθος, είπες. Γιατί να τρέξει; Θα πετάξει, σωστά; Είναι κουκουβάγια.

Όχι, είπα. Ίσοι κανόνες, όπως με το ψάρι σου. Ίδιο έδαφος, ίδια εμπόδια.

Αυτό δεν είναι φυσικό, μου είπες. Η κουκουβάγια έχει σοφία, θα σκεφτεί να πετάξει τη κατάλληλη στιγμή που ο λύκος θα έχει κουραστεί από τους ατέλειωτους κύκλους που θα έχει κάνει για να τη βρει. Μόλις τη βρει, γιατί θα έχει κρυφτεί τότε η κουκουβάγια - μη με διακόπτεις - θα κάνει τη κίνηση της. Έχει δυνάμεις ξέρεις, αρκεί να πιστέψεις σ’ αυτήν. Δε συμφωνώ, αυτό που λες είναι αδύνατο. Όσο και να πετάξει, ο λύκος θα πηδήξει και θα τη πιάσει. Τότε θα νικήσει. "Γιατί πάντα το μεγάλο να νικά;", ρώτησες.

 

Γιατί έτσι είναι, τα πράγματα δεν αλλάζουν. Κι όμως μικρή. Ο ένας είναι μικρός, και ο άλλος μεγάλος. Ζουν σε διαφορετικούς κόσμους. Βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες, όμως ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο ζουν προσφέρουν αυτό που μπορούν. Αυτό που έχουν να δώσουν είναι ανεκτίμητο, αρκεί να έρθει κάποιος να το εκτιμήσει. Γι’ αυτό δε μπορείς να δεχτείς το γατί μου, το παράθυρο μου και το σπίτι μου; Δε μου ταιριάζει.

Βλέπεις, αν ήσουν στο δικό μου σπίτι, στο δικό μου παράθυρο και αγαπούσες το δικό μου ψάρι, ίσως και να ένιωθα κάτι για σένα. Έχω φτερά και εσύ έχεις πόδια. Που θα μπορούσαμε να πάμε; 

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review