S.E.A.*

Κλείνω τα μάτια μου και ορκίζομαι πως μπορώ να επιστρέψω. Έχει περάσει μόνο μια νύχτα από τότε, κι αν κλείσω τα μάτια μου μπορώ να νιώσω τον άνεμο να χαϊδεύει το δέρμα μου. Νιώθω την υγρασία στο πρόσωπο μου και είμαι εκεί. Βρίσκομαι στην άκρη του βράχου. Ακούω με κάθε λεπτομέρεια την θάλασσα να σκάει, ρυθμικά, 50 μετρά κάτω από το σημείο που στέκονται τα πόδια μου. Ακούω τις φωνές τους, αλλά δεν με αγγίζουν. Το μόνο που μπορώ να δω είναι η θάλασσα. Την βλέπω, την ακούω, την νιώθω, μπορώ να την γευτώ.


Νιώθω πως ξετυλίγεται μπροστά μου σκηνή από κάποιο διήγημα του Παπαδιαμάντη, που οι άνθρωποι μπλέκονται με τα στοιχεία και τα στοιχειά. Νιώθω κομμάτι κάποιου μεγαλυτέρου συνόλου.


Τα μάτια μου μπορούν να κοιτούν μόνο τον ορίζοντα, και κοιτώντας τον μου λείπει. Κοιτώντας τα αστέρια νιώθω να κρυώνω. Κοιτάω την φουρτουνιασμένη θάλασσα. Κοιτάω το θυμωμένο νερό και κρυώνω. Θα ήθελα τα χέρια του να μπορούσαν να με τυλίξουν. Να διώξουν το κρύο και την υγρασία. Θα ήθελα δυο χέρια γύρω μου, να με κάνουν ολόκληρη.
***

 


Αν μπορούσα, θα αφηνόμουν σε ένα κύμα, να με επιστρέψει σε εσένα. Όμως, δεν παύει πότε να είναι ανόητο το να επιστρέφεις σε ένα λιμάνι που κόντεψε να σε πνίξει. Είναι άσχημο να πνίγεσαι σε λιμάνι. Τα λιμάνια είναι για να απαγκιάζεις, όχι να ρισκάρεις να πνιγείς.


Το χειρότερο είναι πως θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια όποια στιγμή και αν μοιράστηκα μαζί σου. Αυτό δεν πρέπει πότε να το μάθεις. Θυμάμαι οποιαδήποτε ταμπέλα μου καρφίτσωσες, οποιοδήποτε σημείο και αν με πήγες, οτιδήποτε μου χάρισες, όλα. Αυτά δεν πρέπει πότε να τα μάθεις.


Ακόμα και αν τα μάθεις, δεν θα τα καταλάβεις. Πότε δεν κατάλαβες αλλά δεν με πείραζε. Δεν σε αδίκησα πότε, ούτε εκνευρίστηκα που γελούσες με τα βιβλία μου και τα ποιήματα που μου άρεσαν. Δεν με ένοιαζε που σου μιλούσα για λέξεις και ιδέες και το μόνο που μου έδινες ήταν ύλη και σώμα. Δεν με ένοιαζε και ας ήξερα πως έπρεπε να με αφορά.


Ήξερες πάντα να φεύγεις. Ήσουν ένα σπουδαίο καράβι. Σκληροφτιαγμένο. Για μάχες και θάλασσες αγριεμένες. Πότε δεν θέλησες να δοκιμάσεις όμως. Σου άρεσαν τα ρηχά νερά που ταράζονταν από ένα ελαφρύ αεράκι. Δεν ήθελες πότε το πέλαγος και με κορόιδευες που θαλασσοπνιγόμουν για μια εμπειρία, για μια ιδέα. Σου άρεσαν τα πλατσουρίσματα σου.


Καμιά φορά, όταν, από περιέργεια, ένιωθες πως ήθελες να δοκιμάσεις μια φουρτούνα, μου έλεγες να ταξιδέψουμε μαζί. Πάντα όμως έφευγες όταν ξημέρωνε και κρυβόσουν στις χλιαρές σου λίμνες με τα βρύα να κολλούν πάνω σου και να σε κάνουν δυσκίνητο. Είχες λεύκα πανιά για ταξίδι που ποτέ όμως δεν έλυσες και ήταν κρίμα. Από πάντα ήξερες να υποτιμάς τον εαυτό σου.


Μου πήρε πολύ καιρό για να μάθω να πλέω μονή μου και τα κατάφερα, αν με ρωτάς. Γέμισα περιπέτειες και είδα λιμάνια που πότε δεν φανταζόσουν. Ήπια κάθε γούλια γλυκού νερού που βρήκα. Δεν σε ξεχνούσα όμως. Δεν μπορούσα. Ήμουν ένα μικρό σκαρί και μου έλειπαν οι άγριες θάλασσες που θα μπορούσες να ταξιδεύεις αν το ήθελες.


Είμαι ένα μικρό καράβι. Γερό αλλά μικρό. Όταν γύρισες με λυμένα τα πανιά να μου πεις πως θέλεις να ταξιδέψουμε μαζί, μου ήρθε να σε πνίξω. Πότε δεν σε συγχώρεσα για τις φορές που με άφησες να θαλασσοπνίγομαι. Νομίζω έχασα την επιθυμία να ταξιδέψω μαζί σου και ας ήσουν πάντα ένα λιμάνι για μένα.


Θέλω να απομακρυνθώ από εσένα. Όμως πάντα θα γυρνώ για να σε κοιτάξω. Πάντα με συγκινούσαν όσα θα μπορούσες να ήσουν, όσα ταξίδια θα μπορούσες να κάνεις.
***


Ο ορίζοντας μου θυμίζει πως μερικές φορές πρέπει να αφήσεις τον βράχο στον όποιο στέκεσαι και να κολυμπήσεις. Τα λιμάνια είναι μόνο για μερικές ώρες για τους ανθρώπους που έχουν μάθει να τρέχουν. Τα καράβια είναι για να ταξιδεύουν. Αν τα δέσεις σε ένα λιμάνι αργά ή γρήγορα θα γίνουν ανοιγμένα κουφάρια, ξηλωμένα σώματα που αφήνονται στην αλμυρά που τα τρώει και τους θυμίζει τις μέρες που τα χάιδευε η θάλασσα και κάθε στροφή ήταν και μια καινούρια περιπέτεια.


Μου έχει λείψει μια περιπέτεια.
*Seeking Endless Adventures

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review