Sea of Sorrow*

Είναι περίεργο αυτό με τα συναισθήματα. Άλλοτε είναι τόσο βραχέα σε διάρκεια, κι άλλοτε έρχονται και φεύγουν τόσο γρήγορα - σαν την ευτυχία. Το πιο περίεργο από όλα τους, όμως, είναι η λύπη. Για κάποιο λόγο παραμένει συνήθως λίγο παραπάνω από όλα τα υπόλοιπα, κι όσο απίθανο και να φαίνεται, πολλές φορές σκέφτομαι πως μοιάζει με τη θάλασσα • είναι σαν να κρύβει και αυτή κάπου κάτι μελαγχολικό.

 

 

Έρχεται συχνά ως συνέπεια κάποιας απώλειας, είτε αυτή είναι ένας θάνατος είτε ένας αποχωρισμός. Έρχεται όμως και αναίτια ή με την αίσθηση μιας μοναξιάς, και τότε είναι ίσως πιο έντονη, βαθιά και απέραντη, σαν το βαθύ μπλε χρώμα της θάλασσας - το μπλε άλλωστε είναι ψυχρό χρώμα. Η θάλασσα είτε αναταράζεται από έντονους ανέμους, είτε ζεσταίνεται από τις ακτίνες του ήλιου, όταν η λύπη αντίστοιχα μπορεί να πάρει μια άγρια μορφή, να μη σε αφήνει να δεις ξεκάθαρα τί γίνεται γύρω σου και να σε εγκλωβίζει μέσα στην εικόνα που σου φτιάχνει για τα πράγματα και τους ανθρώπους. Κι ύστερα από λίγο να σε εγκαταλείπει ώστε να τα δεις, με όση ελευθερία σου έχει απομείνει, όπως είναι πραγματικά. Άλλοτε πάλι μπορεί να βρίσκεται ήρεμη, πάντα κάπου εκεί, και να υπονομεύει - σε ανύποπτο χρόνο κάθε φορά - μια όμορφη στιγμή ή μια καλή κουβέντα που θα σου πει κάποιος.

 

Λένε ότι η ψυχολογία μας αλλάζει κοιτάζοντας τη θάλασσα, και ιδιαίτερα για τους ανθρώπους με προβλήματα συναισθήματος, ότι θλίβονται ακόμη περισσότερο στη θέα της.

 

 

Αναπόφευκτα όμως, πάντα κοιτώντας την διακρίνουμε κάτι που μας ηρεμεί. Ίσως τελικά η θάλασσα να μη μοιάζει μόνο με τη θλίψη, αλλά και με 'μας τους ίδιους. Βαθιά και σκοτεινή όπως η θλίψη που κουβαλά ο καθένας μέσα του, και όπως η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου. Αυτό που κρύβει μέσα της είναι ακαθόριστο και πολυποίκιλο. Και εκείνο το μυστήριο που την περιβάλει κλείνει μέσα του ένα υλικό από άλλο κόσμο, κάτι μαγικό. Κι ίσως αυτό το κάτι να είναι εκείνο που μας δημιουργεί την ανάγκη να έρθουμε σε επαφή τόσο με τη θάλασσα όσο και με τους ανθρώπους. Η αίσθηση ελευθερίας που δίνει η θάλασσα, είναι όμοια με αυτή που μας ωθεί να ανοιχτούμε, να μοιραστούμε μια πλευρά του εαυτού μας με κάποιον άλλον, είτε αυτή είναι σκοτεινή είτε φωτεινή. Κι έτσι ίσως στο τέλος να νιώθουμε πάντα λίγο ελαφρύτεροι - με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Άλλωστε η θάλασσα θα είναι πάντοτε κάπου εκεί.

 

«Ας βρέχει και ας έχει, στο τέλος όλα γίνονται νερό.»
(Γ. Ευαγγελάτος).

 

 


(*) Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από: http://annarou.tumblr.com/

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review