Για τις σχέσεις εξ' αποστάσεως

Φοράω την καπαρντίνα μου και περπατάω και είναι βράδυ. Δεν είναι ακόμα καιρός για καπαρντίνα, όμως κάνει κρύο. Ακόμα. Είναι ανόητο να προσπαθώ να σπρώξω την εποχή. Αλλά και πάλι, γιατί θέλω να την σπρώξω; Το καλοκαίρι δεν μου άρεσε ποτέ.

 

Είσαι μαζί μου και ας μην είσαι στ΄αλήθεια. Θα έλεγε κανείς πως θα το είχα συνηθίσει - μα πως συνηθίζεις ποτέ κάτι τέτοιο; Δεν είναι από τα πράγματα που συμβαίνουν και αναγκάζεσαι να αποδεχτείς. Είναι επιλογή και μάλιστα από αυτές τις επιλογές που επανεξετάζεις κάθε μέρα και προσπαθείς να βρεις την λογική εξήγηση που κρύβεται πίσω από το μπερδεμένο τους μυστήριο. Το να εκλογικεύεις ορισμένα πράγματα είναι ο δικός σου αγώνας, η δική σου προσπάθεια να τα κατανοήσεις και να δικαιώσεις τον εαυτό σου για την επιλογή που έκανε. Μου έχει κάτσει η απόσταση στο λαιμό και με πνίγει.
***

 


Για να κρατήσεις μια τέτοια σχέση, μια σχέση από μακριά, θέλει κότσια. Θάρρος. Θέλει να μπορείς να αντέχεις. Να ξέρεις και να αντέχεις. Να ξέρεις πως θα περπατάς και θα βλέπεις ζευγάρια χέρι χέρι και φιλιά και αγκαλιές και συνειδητά να επιλεγείς να μην ζεις κάτι τέτοιο. Ο εαυτός σου να σε δεσμεύει να επιλέγεις.


Ξέρεις πως δεν θα μπορείτε να περπατάτε μαζί χέρι χέρι, ούτε να πάτε για καφέ στην Πλάκα, Σάββατο πρωί, που έχει δροσιά και ήλιο. Ξέρεις πως δεν θα σου δίνει λουλούδια γιατί του έλειψες, ούτε θα μοιράζεστε ένα γλυκό στα σκαλιά του Ζαππείου. Όλα αυτά να τα ξέρεις και να μην σε νοιάζουν.


Είναι περίεργο να το επιλεγείς αυτό. Να κλείνεις από μόνος σου πόρτες και να μην νιώθεις άσχημα. Να αποκλείεις και να μην αποκλείεσαι. Να λες όχι σε όλα τα μπορεί που συναντάς, απλά και μόνο γιατί αυτό το λίγο που μένει από μια σχέση εξ' αποστάσεως, σου είναι αρκετό για να συνεχίσεις να την συντηρείς.


Επιλεγείς να είσαι μόνος και να μην νιώθεις μοναξιά, να αναγκάζεις τον εαυτό σου και όλη σου την νεότητα να περιορίζεται, και ταυτόχρονα να μην περιορίζεσαι καθόλου.


Ξέρεις όμως, πως όταν μένεις μόνος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ή όταν ακούς εκείνο το οποιοδήποτε τραγούδι, θα θυμάσαι. Ή ακόμα, όταν πίνεις και γυρνάς χάλια σπίτι σου, ξέρεις πως ένα πρόσωπο θα βλέπεις και ένα πρόσωπο θα έχεις στο μυαλό σου και με ένα πρόσωπο θα κοιμάσαι και με ένα πρόσωπο θα ξυπνάς. Ξέρεις.

 

Σκέφτεσαι εκείνο το περίεργο που συμβαίνει όταν τον ξαναβρίσκεις. Ζεις για εκείνη την φοβερή χημεία. Σαν να μην πέρασε καθόλου χρόνος, καμία στιγμή και κανένα γεγονός. Παύεις την καθημερινότητα σου, για να ξεκινήσει η αληθινή σου ζωή. Αυτή που για τόσο καιρό επιλέγεις.


Ξέρεις πως κάποια στιγμή θα ξαναχρειαστεί να τον αφήσεις για να γυρίσεις στο μακριά του. Ξέρεις πως θα έρθουν εκείνες οι στιγμές που η απόσταση θα σου κάθεται σαν κόμπος στο λαιμό, και η ανάγκη σου για τον άλλον θα σε πονάει. Και είναι ένας πόνος αληθινός που τον νιώθεις στο σώμα σου, σε ένα σημείο στο κέντρο του κορμού σου, κάτω από την κάρδια σου. Εκεί στο κέντρο, όπως κέντρο έχει γίνει για σένα ο άλλος. Ξέρεις πως θα τρελαίνεσαι.


Θα αναρωτιέσαι αν περιορίζεσαι και αν αλήθεια αξίζει ή μήπως έχεις τρελαθεί και περνάς τον εαυτό σου από αυτήν την παράνοια. Μπορεί και να ζηλεύεις. Εκείνα τα άτομα που θα γνωρίσει, εκείνα τα άτομα που θα αγγίζουν αυτό που λείπει από εσένα. Δεν θα ξέρουν πως θα ήθελες να μπορείς να αγγίξεις το δέρμα του. Δεν θα σε ξέρουν.


Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβεις πως είμαστε οι επιλογές που κάνουμε, και η δύναμη σου να αγαπάς κάτι από μακριά όταν θα μπορούσες να το αφήσεις, είναι κάτι με αξία. Είναι σημαντικό το να ξέρεις πως ότι και να γίνει πάντα θα γυρίζεις σε αυτό το άτομο. Πως όποιον και να αγκαλιάζεις, όποιον και να φιλάς, ότι και να προσπαθείς να αγαπήσεις, πάντα θα γυρνάς εκεί. Ο Οδυσσέας είχε μία Ιθάκη. Η δική σου Ιθάκη ξέρεις ποιος είναι, και πάντα θα την επιλέγεις. Και θα αθωώνεις τον εαυτό σου για αυτό. Και θα σε συγχωρείς. Θα συγχωρείς και τον άλλον, γιατί με την συγχώρεση προχωράς.
***


Δε μπορώ να κάτσω άλλο έξω. Έχω παγώσει να σε σκέφτομαι και το συναίσθημα πως δεν έχω εσένα να με κρατάς από το χέρι, κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Τόσες λέξεις γιατί μου λείπεις. Ξέρω πως θέλω να το παλέψω. Ακόμα και αν αποτύχει παταγωδώς και έχω ξοδέψει την ζωή μου ολόκληρη να σε αγαπώ, δεν θα με νοιάζει. Θα ξέρω πως έκανα o,τι μπορούσα και έδωσα ό,τι είχα για να δώσω. Αυτό μου αρκεί. Και με αυτό με συγχωρώ. Και συγχωρώ και σένα.

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review