Αποσύνθεση

Ήμουν σε πλήρη αποσύνθεση. Σαν τα ζώα που τα βλέπουν νεκρά οι αετοί από ψηλά και σπεύδουν ν'αρπάξουν και το τελευταίο κομμάτι που μπορεί να φαγωθεί. Η πλάτη μου γεμάτη μαχαιριές. Το στήθος γρατσουνισμένο.Τα γόνατα σαν να είχα πέσει από ποδήλατο. Γνώριζα πως παιδί δεν ήμουν και ας ήθελα να παραμείνω. Δεν ξέρω ποιος έφταιγε για τις πληγές. Εκείνος. Εκείνος λέω και πάλι δεν θέλω να επιρρίψω ευθύνη, γιατί εγώ του το επέτρεψα.

 

Μα η αλήθεια ήταν πως είχε μπει σαν αρπακτικό στην ζωή μου. Με ξεζούμιζε. Μου ρουφούσε την ενέργεια, μου ρουφούσε την ψυχή. Τα πάντα. Κι ακόμα και το αίμα μου να του έδινα , να έμενα νεκρή στα χέρια του, δεν ήξερα αν θα ήταν ικανοποιημένος. Όση ζωή χρειαζόταν την έπαιρνε από εμένα. Και εγώ έμενα ένα ατελέσφορο κενό. Οι άλλοι με αγαπούσαν. Με φρόντιζαν. Με πρόσεχαν. Είχαν αρχίσει όμως να γίνονται πολλοί.

 

 

Οι άνθρωποι και οι δουλειές έχουν το εξής παράδοξο. Ή έρχονται όλοι και όλα μαζί ή τίποτα. Δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω τους λόγους που συμβαίνει κάτι τέτοιο, μα οι επιλογές είναι πάντα δύσκολες. Δεν ξέρεις τι να κρατήσεις, τι να πετάξεις, κι αν έχεις προσπαθήσει έστω και μια φορά να βάλεις το χάος της ζωής σου σε τάξη, σίγουρα έχεις επίγνωση για το πόσο ψυχοφθόρο είναι να απορρίπτεις ανθρώπους και ευκαιρίες. 

 

Παρόλα αυτά έπρεπε να δώσω ένα τέλος. Ένα οριστικό τέλος σ' αυτό τον καρκίνο που μ' έτρωγε αργά και βασανιστικά εκ των έσω. Αυτός ο άνθρωπος και η συμπεριφορά του μου κατασπάραζε τα σπλάχνα. Με αρρώσταινε. Οι μεταστάσεις προχωρούσαν με απαράμιλλη ταχύτητα στα πιο ζωτικά όργανα του γυναικείου οργανισμού. Καρδιά. Μυαλό. Επόταν σύντομα ο θάνατος. 

 

Με είχε μετατρέψει σε ένα συναισθηματικό ασανσέρ. Απεριόριστες διαδρομές Τάρταρα-Παράδεισος. Αποκλειστικά για εμένα, δεν υπήρχε κάποιο αντίτιμο ή εισιτήριο. Οι μέρες μου γίνονταν σκοτάδια. Και οι αντοχές μου λιγόστευαν μακάβρια. Ήμουν εξαντλημένη πια. Είχα την δύναμη που έχει μία χτυπημένη λύκαινα που ξεψυχάει. Δεν μπορούσα όμως να ζήσω έτσι. Δεν μου άξιζε να ζω έτσι. Μου άξιζε να αγαπιέμαι πολύ. Πολύ. Και ν'αγαπάω. Παθιασμένα. Τρελά. Με μανία. Με μανία. 

 

Και η αδράνεια παρέμενε ως είχε. Κανείς δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει. Κανείς. Ο καθένας χαμένος στο δικό του προσωπικό δράμα και καταλήξαμε βολεμένοι στη μιζέρια. Και είμαστε λίγο γελοίοι εδώ που τα λέμε. Και υποκριτές. Ποιόν κόσμο να αλλάξουμε; Εδώ δεν μπορούμε να ερωτευτούμε, δεν μπορούμε να ζήσουμε. Δεν μπορούμε ούτε να επικοινωνήσουμε.

 

Και ξεψύχαγα. Ξεψύχαγα μέχρι που θα μ'είχαν φάει όλα τ'αρπακτικά και δεν θα είχε μείνει τίποτα. Μα και πάλι, ικανοποιημένοι δε θα ήταν. Γιατί τ'αρπακτικά δεν νιώθουν. Πως θα αισθάνονταν κορεσμό;

 

Μα δεν πειράζει. Η καταστροφή σε κάνει Άνθρωπο.

Κι αν έγινα, στην καταστροφή μου το χρωστάω.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review