Κωνσταντίνος Έσσλιν: “Playground”. Παιδικές χαρές σε εμπόλεμη ζώνη

Πέντε χρόνια μετά την πρώτη του ατομική έκθεση, την διεθνή συμμετοχή του στην 26η Biennale της Αλεξάνδρειας και μια σειρά συμμετοχών σε ομαδικές εκθέσεις, ο εικαστικός Κωνσταντίνος Έσσλιν παρουσιάζει στις 20 Οκτωβρίου και ως τις 14 Νοεμβρίου την δεύτερη ατομική του έκθεση σε επιμέλεια της Ίρις Κρητικού στην gallery Genesis.

 

 

Ο νέος εικαστικός με τη χαρακτηριστική κοινωνική προβληματική που διακρίνει τη δουλειά του, εγκλωβίζει την σύγχρονη πραγματικότητα, στο πιο σκληρό της πρόσωπο, μέσα σε 17 έργα. Μέσα από τα συντρίμμια βομβαρδισμένων πόλεων, κατεστραμμένων ολοσχερώς, φωτίζεται η ελπίδα στα βλέμματα παιδιών. Τραυματισμένα, πληγωμένα από την απληστία του ενήλικα, κι όμως αψηφώντας το σωματικό και ψυχικό τους τραύμα, συνεχίζουν το παιχνίδι. Αυτή η ελπίδα, σαν μια αχτίδα φωτός μέσα στο μαύρο, σκιαγραφεί ένα σαφές μήνυμα, όχι μόνο κοινωνικό αλλά και βαθιά πολιτικό, και αποδίδει στην Τέχνη την ευθύνη που της αρμόζει σήμερα.

 

Λίγες μέρες μετά τα εγκαίνια της έκθεσης, ο Κωνσταντίνος Έσσλιν, μιλά στο e-kimolia.com για το "Playground", τις εμπνεύσεις και τις αξιώσεις του και μοιράζεται τις σκέψεις του για το ρόλο της τέχνης και του εικαστικού στην εποχή μας.

 

Ελένη Λόζου : Playground: Είναι η δεύτερή σου ατομική έκθεση και απέχει από την προηγούμενη μια πενταετία. Σε δικαίωσε το αποτέλεσμα; Είναι η έκθεση της δουλειάς σου ένα είδος λύτρωσης;

Κωνσταντίνος Έσσλιν : Η έκθεση playground αποτελεί την οπτική απόδειξη της μακρόχρονης ασχολίας μου με το θέμα των παιδιών σε χώρες που εμπλέκονται σε πολέμους και η συνολική της παρουσία με ικανοποιεί απόλυτα. Η έκθεση αυτή είναι ο τρόπος που επέλεξα να επικοινωνήσω τους προβληματισμούς μου με τον θεατή και από ότι εισέπραξα έως εδώ συνομιλώντας με ανθρώπους που επισκέφτηκαν την έκθεση, αυτό έγινε, θα ήμουν αχάριστος εάν δεν ένιωθα ικανοποιημένος.

 

 

Ε.Λ. : Η έκθεση βασίζεται σε μια εξόφθαλμη αντίθεση. Από τη μια η φρίκη του πολέμου, κι από την άλλη - μέσα της - χαρούμενα πρόσωπα παιδιών που μπορεί να είναι βαθιά τραυματισμένα, όμως παίζουν. Ποιό είναι το βασικό μήνυμα που κουβαλά αυτή η αντίθεση;

Κ.Ε. : Το playground κουβαλά το μήνυμα της ελπίδας, της ίασης και της συνέχισης της ζωής.Τα παιδιά, ενώ στην πλειονότητα των έργων παρουσιάζονται τραυματισμένα, την ίδια στιγμή συνεχίζουν το παιχνίδι τους υπερβαίνοντας τον πόνο που τους προκάλεσαν. Θαυμάζω τους ανθρώπους οι οποίοι με τη δύναμη αντλούν από την ψυχή τους ξεπερνούν είτε τα σωματικά είτε τα ψυχικά τους τραύματα και συνεχίζουν. Αυτοί οι άνθρωποι περνούν το μήνυμα μέσα από τα έργα μου, αυτά τα παιδιά περνούν το μήνυμα της ζωής. Σε αυτά το αποδίδω.

 

Ε.Λ. : Ο ρόλος του φωτός είναι καθοριστικός στα έργα. Στο απόλυτο σκοτάδι ξεχωρίζει τις μόρες. Νιώθεις ότι το φως αλλάζει τον τρόπο που υπάρχουν τα πράγματα; Μπορούμε να κρατούμε εμείς τον προβολέα;

Κ.Ε. : Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να είναι ελεύθερος να εστιάζει εκεί που ο ίδιος επιθυμεί. Ένας καλλιτέχνης εστιάζοντας στα θέμα που τον απασχολεί έχει την δυνατότητα να κατευθύνει και το βλέμμα άλλων ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την τέχνη του στο ίδιο θέμα. Έτσι το φως του ενός προβολέα γίνεται ισχυρότερο, αφού προστίθενται σε αυτό και των θεατών με αποτέλεσμα το θέμα να αναδεικνύεται. Στην περίπτωση μου, επέλεξα να γυρίσω τον προβολέα εκεί που κάποιοι ενοχλούνται ή αποφεύγουν να κοιτούν. Έχοντας στο νου ότι η ζωγραφική έχει το ισχυρό πλεονέκτημα του ότι η εικόνα παραμένει ανεξάρτητα από τον χρόνο, επέλεξα οι εικόνες μου να περιέχουν τα παιδιά του πολέμου. Αυτή η έκθεση ήταν η ευκαιρία μου να αναδείξω αυτό που επιθυμούσα, ήταν η ευκαιρία μου να γυρίσω τον προβολέα σε αυτά τα παιδιά.

 

Ε.Λ. : Είναι συχνό θεματικό μοτίβο της δουλειάς σου η προβληματική πάνω σε θεμελιώδη κοινωνικά ζητήματα που συχνά δίνονται με τρόπο «ενοχλητικό» στο θεατή. Εντοπίζεις στην τέχνη τον ρόλο της προβληματικής ενόχλησης πιο έντονο από τον αισθητικό;

Κ.Ε. : Ο ρόλος του προϊόντος της τέχνης μπορεί να ποικίλει. Υπάρχουν έργα τα οποία δημιουργήθηκαν για να διακοσμούν ή να ικανοποιούν ευχάριστα τον αποδέκτη τους, εάν το καταφέρνουν πέτυχαν τον στόχο τους. Υπάρχουν έργα των οποίων η δημιουργία στοχεύει στην «ενόχληση» ή καλύτερα την ενεργοποίηση προβληματισμών του αποδέκτη. Για εμένα η πρόθεση αυτού του είδους των έργων είναι σημαντικότερη. Από εκεί και πέρα το έργο πάλι θα κριθεί ως καλό ή κακό εκ του αποτελέσματος. Εάν δηλαδή τελικά επηρέασε τον θεατή του στο τέλος.

 

«Η θεματολογία του playground με έκανε πολλές φορές να δακρύσω»

 

Ε.Λ. : Από τι αντλείς έμπνευση;Πως κάνουμε εικόνα «κάτι που δεν συμβαίνει δίπλα μας , όμως δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει»;

Κ.Ε. : Είμαι ένας άνθρωπος που ενημερώνεται από πολλαπλές πηγές καθημερινά. Με ενδιαφέρει η επικαιρότητα, το σήμερα και το αύριο. Αντλώ πληροφορίες από όλα σχεδόν τα ενημερωτικά μέσα, διαδίκτυο, τηλεόραση, ραδιόφωνο. Επηρεάζομαι από την καθημερινότητα, επηρεάζομαι όταν μαθαίνω ένα άσχημο γεγονός, τόσο που μπορεί να το σκέφτομαι συνεχώς ακόμα και πριν κοιμηθώ. Η θεματολογία του playground με έκανε πολλές φορές να δακρύσω, δεν το κρύβω. Αυτή η μανία του να ενημερώνομαι έχει ως αποτέλεσμα την ενασχόληση μου με διαφορά θέματα στο κομμάτι που μου αναλογεί. Είμαι δέκτης πληροφοριών τις οποίες απορροφώ, τις ανασυνθέτω και τις καταθέτω ξανά πίσω.

 

 

Ε.Λ. : Ένα έργο που συμμετέχει στην έκθεση Playground έχει διεθνή συμμετοχή στην Biennale της Αλεξάνδρειας. Περίγραψέ μου την εμπειρία σου από τη συμμετοχή σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση.

Κ.Ε. : Ήταν μια εμπειρία η οποία με άλλαξε απόλυτα. Ήταν σα να με έφερε πιο συνειδητά προ των ευθυνών μου και να προβληματιστώ περισσότερο για το τι τελικά θέλω να πω μέσα από τα έργα μου. Γνώρισα καλλιτέχνες από πολλές χώρες της Μεσογείου, ανταλλάξαμε απόψεις, σκέψεις, αισθάνομαι πιο πλήρης μετά την επίσκεψη μου αυτή στην Αίγυπτο και την Αλεξάνδρεια. Ευχαριστώ πολύ εκείνους που βοήθησαν στην πραγματοποίηση αυτής της συμμετοχής, θα τους ευχαριστώ πάντα.

 

«Η τέχνη θα πάψει να είναι βιώσιμη μόνο εάν μια μέρα από τον πλανήτη εξαφανιστεί ο άνθρωπος.»

 

Ε.Λ. : Εκτός από δημιουργός ο ίδιος, είσαι και δάσκαλος. Κάνεις μαθήματα σχεδίου και ζωγραφικής. Μπορεί η εκπαιδευτική λειτουργία της τέχνης να «γεμίσει» εξίσου με την δημιουργία έναν εικαστικό;

Κ.Ε. : Η εκπαίδευση είναι για εμένα μια διαδικασία δούναι και λαβείν. Μέσα από την καθημερινή μου ενασχόληση με τους μαθητές μου, στο τέλος της μέρας νιώθω πιο πλήρης. Όπως από μέρους μου προσπαθώ να τους μεταφέρω με τον πιο κατανοητό τρόπο την γνώση μου για το σχέδιο και την ζωγραφική, έτσι και εκείνοι, ίσως και χωρίς να το καταλαβαίνουν, με τροφοδοτούν με άλλου είδους γνώση. Όλη αυτή η πολύχρονη εμπειρία μου και ο κοινός προβληματισμός περί ζωγραφικής που μοιράζομαι με τους μαθητές μου, η αδιάκοπη αυτή προσπάθεια του να κάνουμε κάθε φορά και από ένα μικρό βήμα πιο κοντά στην λύση του αινίγματος της ζωγραφικής πράξης και να προάγουμε την σχεδιαστική αντίληψη, με εξελίσσει και εμένα στο δημιουργικό κομμάτι της δουλειά μου και τους ευχαριστώ γί αυτό.

 

Ε.Λ. : Τέλος, μπορεί η τέχνη να είναι βιώσιμη στην Ελλάδα σήμερα; Ποιά τα όρια μεταξύ της προσιτής στο ευρύ κοινό τέχνης και της υπαραπλουστευμένης;

Κ.Ε. : Η τέχνη θα πάψει να είναι βιώσιμη μόνο εάν μια μέρα από τον πλανήτη εξαφανιστεί ο άνθρωπος. Η τέχνη όλες τις περιόδους, πόσο μάλλον μέσα σε αυτές τις δύσκολες που διανύουμε σήμερα, θα είναι πάντα μια διαφυγή, ένα σωσίβιο για τον άνθρωπο που υποφέρει. Και πρέπει να είναι προσιτή σε όλους. Η ανακούφιση που μπορεί να προσφέρει είναι ανεξάρτητη από την απόκτηση της. Οι άνθρωποι πρέπει να γέρνουν στην τέχνη και να ξαποσταίνουν περισσότερο, και πρέπει εμείς οι καλλιτέχνες να το υπενθυμίζουμε. Είναι μια ανάγκη η τέχνη, που ακολουθεί την ανάγκη της επιβίωσης μας.

 

Playground. Μια έκθεση από τον Κωνσταντίνο Έσσλιν.
20 Οκτωβρίου έως 14 Νοεμβρίου 2015
Gallery Genesis,
35 Haritos Str., 10675 Athens, Greece
+30 211 7100 566

  

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review