Countown

Τους Countown τους γνώρισα το 2012, σε ένα live στην Αρχιτεκτονική, όταν ο ήχος τους δεν είχε καμιά σχέση με σήμερα. Τρία χρονιά μετά, τέσσερις άνθρωποι γράφουν την δική τους ιστορία ταράζοντας τα νερά της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας. Ο Γιώργος, ο Κυριάκος, ο Σπύρος και ο Γιάννης, με μόνα τους εφόδια την αγάπη για την μουσική, τον σκληρό τους ήχο και την ενεργεία τους, συνθέτουν καλή μουσική και σχεδιάζουν το μέλλον τους στα μουσικά charts.

 

Κάπου στον Πειραιά, σε μια τοποθεσία με απίστευτη θέα, οι Countown δημιούργησαν το δικό τους προσωπικό στούντιο, έναν χώρο που θεωρούν σπίτι τους. Εκεί, και με ροκ μουσική να ακούγεται παντού στο χώρο, με υποδέχτηκε ο Γιώργος, τραγουδιστής και frontman του συγκροτήματος και μου μίλησε για την ιστορία της μπάντας, για συναυλίες και την μουσική γενικότερα.

~Enjoy!

 

Πότε είχες την ιδέα να ξεκινήσεις τους Countown;


Λοιπόν, ήταν το 2008, όταν διέλυσα συναινετικά με τα υπόλοιπα μελή την τότε metal μπάντα που είχαμε, τους Reasons to Slay. Παίζαμε grind core, τεχνικό, death, απ' όλα. Τραγουδιστής ήμουν εκεί και σύνθετης. Ήμασταν όλοι μαζί συνθέτες, αλλά κατά βάση οι κιθαρίστες έγραφαν. Anyway, είχαμε φτάσει στην πηγή και ετοιμαζόμασταν να πιούμε νερό, όταν, μας το χάλασαν οι κιθαρίστες μας, απ' ότι θυμάμαι. Τέλος πάντων, βγήκαν πράγματα στην πορεία που έδειξαν πως δεν πολυγουστάραμε αυτό που κάναμε όλοι μαζί, έτσι, πηρέ την κάτω βόλτα. Ήταν να υπογράψουμε για να βγάλουμε δίσκο με μια εταιρία τότε και μας το χάλασαν. Ετσι, νιώθω και πιστεύω. Από εκεί και πέρα, εγώ απογοητεύτηκα, ήταν η τρίτη μπάντα που πήγαινα τότε και διαλύθηκε και έψαχνα να κάνω κάτι για μένα, έγραφα τότε ελληνικά είχα και μια ,ακόμα, ψιλοαπογοήτευση μέσα μου και ερωτική και οικογενειακή, όλα μαζί... Τέλος πάντων, άρχισα να γράφω ελληνικό στίχο καθαρά, πρώτη φορά το 2008 και έγραψα τρία κομμάτια που το ένα λέγεται «όλα είναι για τους ανθρώπους», το οποίο ίσως βάλουμε στο δεύτερο μας δίσκο. Είχα γράψει ένα άλλο που λεγόταν «η αλήθεια», που ίσως μπει και αυτό στον δεύτερο δίσκο, και άλλο ένα που είχε να κάνει με τα ναρκωτικά, έκραζε αυτούς που κάνουν ναρκωτικά και λεγόταν «χωρίς επιστροφή». Αυτό δεν το χω πειράξει, δεν ξέρω αν θα το πειράξω και ποτέ. Έτσι ξεκίνησα να γράφω μόνος, μουσική και στίχους, και πήγαινε πήγαινε και εν καιρώ, φίλοι μου μουσικοί μου είπαν να το κάνουμε μπάντα. Και έτσι ξεκίνησε και από κει και περά έγινε η αρχή.


Γιατί επιλέξατε το όνομα Countown;


Λοιπόν, είχα αλλάξει πολλά ονόματα τότε, το 2009, που ξεκίνησε το συγκρότημα. Επειδή έβλεπα πολύ να αυξάνεται η όλη φάση «πόσα like έχεις εσύ, πόσα λεφτά έχει αυτός;» και τέτοια. Σε αυτήν την πόλη, γιατί σε πόλη μεγάλωσα και για πόλη θα μιλήσω, έβλεπα ότι όλοι μετράμε σε κάτι και από εκεί κρίνει ο άλλος και αξιολογεί τον άνθρωπο, είτε φίλο, είτε οτιδήποτε να είναι, και έπρεπε να βρω κάτι που να μου βγάζει στο μυαλό μου με την μια και παράλληλα να ακούγεται δυνατό και ειρωνικό. Έτσι κατέληξα στο Countown που είναι μια πόλη στην οποία όλοι μετράμε σε κάτι. Αυτό σημαίνει.


Πως θα χαρακτήριζες την μουσική σας;


Η μουσική, όλους σαν μπάντα, μας ενδιαφέρει να είναι ο ήχος βαρύς, old school στυλ, recordings του '95-2001, numetal, hard core, limp bizkit, soulfly φάση. Θα την χαρακτηρίσω κάτι σαν σύγχρονο numetal με old school βάσεις.


Ποιες είναι η μουσικές σας επιρροές;


Οι μουσικές επιρροές είναι πολλές. Καθαρά αμερικανική σκηνή Numetal, αλλά όσο περάν τα χρόνια, το ψάχνω παρά πολύ αυτό με την μουσική αυτού του είδους που υποτίθεται ότι έχει πεθάνει αλλά πάντα γουστάρουν όλοι λίγο πολύ να ακούνε. Έχει πάει και σε όλη την Ευρώπη αυτό. Δηλαδή, έχω βρει ρωσικές, ασιατικές μπάντες, από Αυστραλία, από Γαλλία, από παντού παίζουν, αλλά η πηγή τους ξεκίνησε από Αμερική. Η πηγή των επιρροών μας είναι καθαρά αμερικανικό numetal. Βέβαια, μέσα σε όλα υπάρχει και σουηδική μουσική, με μπάντες όπως οι Flames, Soilwork, Αt The Gates κλπ. Φεύγουμε και σε αλλά αμερικανικά, πχ Slipknot που δεν είναι 100% Numetal, Pantera και όλη την Μetal σκηνή. Άπλα καταλήγουμε να συνδυάζουμε groove, επίθεση, μελώδια, συναίσθημα, ραπ φωνητικά, μελωδικά φωνητικά, aggressive φωνητικά, hardcore φωνητικά, ότι μπορώ να βγάλω, δηλαδή, απ' το στομάχι μου.


Την μουσική ποιας δεκαετίας θεωρείς καλύτερη;


Κοίτα, είμαι παΐδι των '90s, τα έχω ζήσει. Ακούγαμε και '70s και '80s, αλλά θα πω '90s. Όλα αυτά τα καινούρια grunge και numetal συγκροτήματα, ήταν πολύ καλά. Άρα '90s.


Θέλω να μου περιγράψεις με δυο λόγια τη μπάντα...


Οικογενειακή κατάσταση. Πραγματικά είναι έτσι, γιατί έχουμε δέσει, έχουμε τον κοινό στόχο με τα παιδιά, βρεθήκαμε για αυτό που κάνουμε και το αγαπάμε. Προχωράμε. Όλα αυτά έφεραν αυτό, το να είμαστε δηλαδή οικογενειακή κατάσταση. Βαδίζουμε μαζί.


Τι σε εμπνέει να γράφεις τους στίχους και την μουσική;


Καθαρά τα συναισθήματα μου. Δεν μπορώ απλά να κάτσω και να γράψω. Δεν παίζει. Θα νιώσω κάτι περίεργο, θα το συνειδητοποιήσω αργά κάποια στιγμή και θα πιάσω την κιθάρα ή το χαρτί και θα γράψω κάτι. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, αλλά κατά βάση τα αρνητικά μου συναισθήματα με κάνουν να γράφω. Χαρούμενα τραγούδια έχω γράψει ένα δυο, αλλά δεν θα είναι στον δίσκο αυτό, και σε κανέναν ίσως. Τουλάχιστον πιστεύω να τα πουλήσω, να βγάλω κανένα φράγκο, αλλά δεν. Δεν. Με εμπνέουν τα αρνητικά μου συναισθήματα.


Πως θα περιέγραφες την εξέλιξη του ήχου του συγκροτήματος;


Αρχικά, όταν ξεκίνησα να γράφω αυτά τα τραγούδια παλιά, ήταν αρκετά στυλ ελληνικό hardcore, αντίδραση και τέτοια. Όσο περνούσε ο καιρός, και με τα μελή που έβαζα στην μπάντα, την άλλαζαν - ήδη έχω αλλάξει 2 Dj, τέσσερις ντράμερ ή πέντε, πόσες τραγουδίστριες. Κάθε line up που είχα στην μπάντα, άλλαζε και τον ήχο. Ο ήχος μας πέρασε από πολλά μήκη χωρίς να γίνει ποτέ light. O πιο light ήχος που είχαμε ήταν στην Αρχιτεκτονική, που είχες ακούσει και εσύ. Πήγε να γίνει ακόμα χειρότερο από αυτό που είχες ακούσει. Μια μέρα, πήγαμε να αλλάξουμε τα κομμάτια που είχα ήδη γράψει σε πιο Rn'B στυλ και μούδιασε η μούρη μου στο 10 λεπτό. Την επομένη μέρα άλλαξαν τα μελή της μπάντας. Έτσι, έφτασε σήμερα σε αυτόν τον ήχο. Υπήρχαν μερικές αλλαγές, αλλά κατά βάση το στάνταρ που είχα το έφερα επιτέλους. Απλά, ήμουν δειλός στο να πω «έχω αυτό, θέλω να κάνουμε αυτό, θέλεις;» στο κάθε μέλος. Δεν το έκανα αυτό, έκανα πολλά λάθη και για αυτό χρονοτρίβησα έτσι. Όμως το έκανα αυτό φέτος, δηλαδή το 2014, με τα μελή που είμαστε και συμφωνήσαμε πως αυτό θέλουμε και ξεκινήσαμε να βαράμε. Ο ήχος του σήμερα είναι αυτός ο ήχος που πραγματικά θέλουμε.


Ποιος σε ενέπνευσε να πιάσεις πρώτη φορά κιθάρα στα χέρια σου;


Ο Wes Borland. Μόνο. Κανένας άλλος. Αρρώστησα όταν τον άκουσα να παίζει σε ένα βιντεοκλίπ του Limp Bizkit το Nookie.


Σε ποια άλλη μπάντα θα ήθελες να παίζεις αν είχες την επιλογή;


Αν ήμασταν στην Ελλάδα, θα γούσταρα να παίζω στο line up των Α.Ε. - κιθάρα, ούτε καν φωνητικά. Να ακούω αυτούς τους δυο τερατώδεις ράπερς να χώνουν και εγώ από πίσω να τους δημιουργώ μουσική. Αν ήταν μπάντα εξωτερικού, δεν θα θελα να μπω σε καμιά άλλη numetal μπάντα, υπάρχουσα. Θα γούσταρα να τους ακούω να κάνουν αυτό που κάνουν. Γιατί, κάθε numetal μπάντα, έχει τα δικά της βιώματα και απωθημένα - δεν ξέρω. Θα προσπαθούσα να φτιάξω πάλι μια δική μου, καινούρια. Δεν ξέρω αν θα έμπαινα σε κάποια. Στην Ελλάδα όμως Countown και θα έπαιζα κιθάρα στους Α/Ε.


Πέντε αγαπημένα συγκροτήματα;


Limp Bizkit, Pantera, Korn, Coal Chamber, P.O.D.


Το πρώτο live στο οποίο πήγες;


Κοίτα, τα πρώτα δυο live στην ζωή μου που θυμάμαι, που πήρα εισιτήριο για να πάω, ήμουν λύκειο, και ήταν είτε Primordial και κάτι άλλοι, είτε Pain of Salvation και Wastefall τότε. Ένα από αυτά.


Τα δυο καλύτερα Live που πήγες;


2005. Μάιος. Είχα το 230 νούμερο του εισιτηρίου για Slipknot στον Λυκαβηττό. Έζησα στιγμές τότε, είχα και μακρύ μαλλί. Πήγα μονός μου, έκανα παρέες. Έκτος αυτού, ήταν και κάτι Θεσσαλονικείς εκεί, ζευγάρι ή φίλοι, δεν ξέρω, που μου έδωσαν να πιω από ένα μπουκαλάκι του νερού τίγκα ουίσκι και είχαμε γίνει... Ήταν ωραία! Το πρώτο live αυτό. Ένα άλλο live που έχω ζήσει απίστευτο, πέρασαν χρονιά για να ξαναζήσω τέτοιο live, ήταν πέρυσι στους Deftones, το καλοκαίρι. Βεβαία, η σατανίλα των Behemoth και των GHOST πριν βγουν οι Deftones, μου είχε πάρει την καρδιά. Αλλά μετά ηρέμησα, γιατί βγήκαν και έπαιξαν το "Diamond Eyes" και ήρθαν όλα στα ίσια τους.


Πως φαντάζεσαι την μπάντα σε δέκα χρονιά;


Κοίτα, μου αρέσει η οικογένεια γενικά και θα ήθελα να κάνω οικογένεια, αλλά την μουσική δεν την αφήνω για κανέναν λόγο. Λοιπόν, πως φαντάζομαι; Σαν εγώ, σαν Γιώργος, θα παίζω μουσική. Αν η μπάντα συνεχίζει να έχει αυτό το feeling οικογενείας που έχουμε, γιατί έχουμε πάρει δικό μας χώρο, έχουμε επενδύσει πολλά χρήματα και κάνουμε πολλή καλή παρέα, ενδεχομένως, δεν ξέρω, για δέκα χρονιά μακάρι, αλλά θέλω να πιστεύω πως θα υπάρχει ακόμα. Αν υπάρχει ακόμα θα έχουμε βγάλει και πολλούς δίσκους. Καλό. Με έβαλες σε σκέψεις.


Πως νιώθεις πάνω στην σκηνή;


Όταν ανεβαίνω στην σκηνή με πιάνει έκσταση. Δεν χρειάζομαι ούτε ουσίες, ούτε οινοπνεύματα, τίποτα. Την τελευταία φορά που ήπια πολλά κρασιά και βγήκα στην σκηνή ήμουν γελοίος. Οπότε, από εκεί και περά, για να είμαι κομπλέ, είμαι εκστασιασμένος χωρίς να κάνω τίποτα, απλά να παίζουμε μουσική με τα παιδιά. Όλα αυτά με κάνουν να νιώθω λες και έχω 75 ψυχές που παλεύουν.


Υπάρχει κάτι που θες να πεις στους φαν;


Λοιπόν, εφόσον είναι φαν, σημαίνει πως έχει ακούσει και του αρέσει αυτό που κάνουμε. Εφόσον του αρέσει, θα του έλεγα ένα ευχαριστώ που άκουσε πρώτον, και οι κόποι μας έπιασαν τόπο. Έχω παίξει συναυλία για δυο άτομα, άντε τρία με τον ηχολήπτη, στο Seven Sins. Γενικά είναι ευτυχία αυτό, να αναγνωρίζεται η δουλειά σου, να κάθομαι και να ξέρω πως ένα άτομο ακούει ένα κομμάτι μου και νιώθει 15 πράγματα. Οπότε, αν είναι ένας φαν του λέω ευχαριστώ και χαίρομαι που κάθεται και ακούει. Θα σου πω και το άλλο, τι θα έλεγα σε έναν που δεν είναι φαν αλλά θα ήθελα να τον κάνω. Πώς; Θα του έλεγα να μην είναι κλειστόμυαλος, γιατί αυτό που παίζουμε έχει αρκετούς διάδρομους μουσικούς που ενώνονται. Θα τελείωνα με το έξης: άκουσε από την αρχή ως το τέλος χωρίς να σε νοιάζει τι κάνει αυτός που τραγουδάει, πάρε αυτό που έχει να σου δώσει και το έχει βγάλει από μέσα του και δεν υπάρχει κανένας που του λέει τι να κάνει και είναι αληθινό, και εφόσον σ' αρέσει η μελώδια, ο σκληρός στίχος που έχει να κάνει είτε με ερώτα, είτε με αγάπη, είτε με κοινωνία, είτε με οτιδήποτε απασχολεί τον κάθε άνθρωπο, θα σε παροτρύνω να ακούσεις και να νιώσεις.

 

Money or fame?


Δόξα. Γιατί αυτό που κάνω δεν το κάνω για να βγάλω λεφτά, αλλά για να εκφράσω διπλωματικά αυτό που θέλω να πω. Θα το ακούσεις εσύ, θα πάρεις τα δικά σου προβλήματα και θα τα εφαρμόσεις 100% σε ένα κομμάτι, οποιοδήποτε από τον δίσκο ή τους δίσκους που θα βγάλουμε. Αυτό ισοδυναμεί με το να σου αρέσει αυτό που κάνουμε, με το να μας ακολουθείς και εσύ, και εσύ, και εσύ...

Κι όταν μαζευτούμε πολλοί εσύ, θα 'μαστε όλοι μαζί σε μια συναυλία και θα νιώσω την αγάπη.

Αν νιώσω αυτήν την αγάπη, δεν θέλω κάτι άλλο.

Φυσικά, αν πάρεις και κανένα μπλουζάκι να πληρώσουμε καμιά πρόβα πάλι ευχαριστημένος θα είμαι. Αλλά δεν το συζητάω - δόξα.

 

 


Το νέο CD των Countown, με τίτλο «Μουσική Πορνεία», κυκλοφορεί διαδικτυακά. Μπορείτε να ακούσετε τον δίσκο και να τον προμηθευτείτε στο: https://countown.bandcamp.com/releases.
Facebook| https://www.facebook.com/countownofficial?ref=ts&fref=ts

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review