I AM GREEK AND I WANNA GO HOME

Η διεθνούς φήμης σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου μιλάει στην κιμωλία για την πολιτιστική της διαμαρτυρία στο Λονδίνο με σκοπό την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, τα πυρά που δέχτηκε για αυτή της την πρωτοβουλία και το ρόλο του καλλιτέχνη στην Ελλάδα του 2014.

 

 

Το προηγούμενο Σάββατο, μια ομάδα δώδεκα  ατόμων έφτασε με αργό τελετουργικό βηματισμό στην πλατεία Συντάγματος. Εξ αυτών οι έξι κοπέλες ντυμένες με ολόλευκες χλαμύδες ως άλλες Καρυάτιδες, η κ. Θεοδωρίδου και ο καταξιωμένος μαέστρος Θεόδωρος Ορφανίδης . Πήραν  το μετρό, έφτασαν στο αεροδρόμιο, πέταξαν στο Λονδίνο, επισκέφτηκαν το Βρετανικό Μουσείο και «απότισαν φόρο τιμής στις Ελληνικές αρχαιότητες» που εκτίθενται εκεί. Μοίρασαν 3.500 χάρτινα σημαιάκια με  τη φωτογραφία της έκτης Καρυάτιδας και την επιγραφή “I AM GREEK AND I WANNA  GO HOME”, πραγματοποίησαν καθιστική διαμαρτυρία στο Hyde Park. Ανήμερα της Πεντηκοστής, έφτασαν ξυπόλυτοι στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας του Λονδίνου όπου συντελέστηκε ένα θέατρο-καλλιτεχνικό δρώμενο σε μουσική Παντελή Παυλίδη και σκηνοθεσία Έλντας Πανοπούλου.

 

 

Κι όταν επέστρεψαν στην Αθήνα τους περίμεναν, μεταξύ άλλων, αποδοκιμαστικά δημοσιεύματα περί «μπανάλ άσκοπων πρωτοβουλιών» και « διπλωματικά άστοχων κινήσεων». Τους περίμεναν όμως και χιλιάδες μηνύματα στήριξης στα social media απλών ανθρώπων, χωρίς ιδιαίτερη γνώση διπλωματικών πρακτικών ούτε σπουδές πάνω στην αισθητική, που  κινητοποίησαν το μυαλό και την καρδιά τους και έκαναν οι ίδιοι την αποτίμηση.

Και έτσι δημιουργήθηκε δημόσιος διάλογος. Στην εποχή του twitter και του facebook δε ζούμε; Θα ήταν χαζός όποιος πίστευε ότι μόνο με το βήμα που του παραχωρεί η ιδιότητα του συντάκτη μπορεί να επιβάλλει τη θέση του. Όπου λόγος, και ο αντίλογος…

 

 

Φιλική και πρόθυμη να απαντήσει σε κάθε μου ερώτηση, η κυρία Θεοδωρίδου μεταφέρει το κλίμα της αποστολής.

 

Ελένη Λόζου : Τί είναι το Beautiful Greece; Πώς γεννήθηκε αυτό το κίνημα;

 

Σόνια Θεοδωρίδου : Το Beautiful Greece είναι ένα κίνημα που ιδρύθηκε το 2012  στο Βερολίνο από εμένα και το σύζυγό μου, κύριο Ορφανίδη, κάτω από μια πολύ ειδική συνθήκη. Δέχτηκα επίθεση απο μια ομάδα γερμανών αρχικά λεκτική - γιατί έβριζαν την Ελλάδα - και έπειτα όταν έφτασα στο αεροδρόμιο την Κολωνίας  με περίμενε να με συλλάβει η αστυνομία γιατί είπαν ότι ήμουν αγενής. Με αυτή την αφορμή, προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε ένα κίνημα με στόχο να ανατρέψουμε το κλίμα που υπήρχε για τη χώρα μας στο εξωτερικό. Κάνουμε κονσέρτα, συνεντεύξεις τύπου, και  σε αυτές τις κινήσεις εντάσσεται και  η δράση της περασμένης εβδομάδας στο Λονδίνο όπου απαιτήσαμε, με τον τρόπο μας φυσικά, της επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Αλλά κυρίως σε αυτό το κίνημα έχουμε καταθέσει τα συναισθήματά μας  για το ποιοί είμαστε, τί μας ανήκει, τί πρέπει να κάνουμε για αυτό.

 

Ε.Λ. : Ήταν δύσκολη η προετοιμασία;

 

Σ.Θ. : Από το Μάρτιο μέχρι και τη μέρα διεξαγωγής το δουλεύαμε. Στην Ακρόπολη συνάντησα αυτές τις κοπέλες να κάνουν ένα δρώμενο. Εκαναν τις Καρυάτιδες σε μια μικρή performance με αφορμή τη μέρα κατά του Ρατσισμού. Πλησίασα τη δασκάλα τους, την κυρία Έλντα Πανολούλου και της εξήγησα τι θέλω να κάνω. Δέχτηκε, το σκηνοθετησε η ίδια  και μας οργάνωσε όλες πάνω στη μουσική του Παντελή Παυλίδη.

Αυτό που ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, ήταν η ιδέα να διατηρήσουμε το ρόλο μας από την αρχή ως το τέλος. Αποφασίσαμε ότι για να το κάνουμε αυτό πρέπει να ντυθούμε από την Ελλάδα, οι κοπέλες Καρυάτιδες κι εγώ Ελλάδα - ας το πούμε έτσι αφού εκπροσωπούσα την Ελλάδα - να μπούμε έτσι στο μετρό, έτσι να ταξιδέψουμε και έτσι να φτάσουμε.

 

Ε.Λ. : Είχατε έρθει σε κάποια συνεννόηση με το Βρετανικό Μουσείο προηγουμένως;

 

Σ.Θ :  Όχι, το Βρετανικό δεν γνώριζε απολύτως τίποτε για την επίσκεψή μας. Κανείς δεν γνώριζε. Αρχικά οι  security ξαφνιάστηκαν από την εμφάνιση της αποστολής που κατέφθασε με αργό θεατρικό βηματισμό. Ρώτησαν για τις προθέσεις μας και ο σύζυγός μου είπε ότι ήρθαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στις  Ελληνικές αρχαιότητες κι εγώ συμπλήρωσα: «ήρθαμε ειρηνικά». Και επειδή είχε συγκεντρωθεί πολύς κόσμος, συγκινούνταν, έβγαζαν φωτογραφίες, οι φύλακες μας επέτρεψαν την είσοδο και μάλιστα μας συνόδευσαν σε όλη την πορεία στο μουσείο.

 

 

Ε.Λ. : Κάνοντας μια γενική αποτίμηση της δράσης σας θα μπορούσατε να πείτε ότι μείνατε ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα;

 

Σ.Θ : Αυτό που έγινε στο Λονδίνο μας ξεπέρασε συναισθηματικά όλους γιατί το ζούσαμε υπερβατικά. Ικανοποιημένη θα ήμουν αν μπορούσα να πάρω την Καρυάτιδα αγκαλιά και να τη φέρω πίσω. Όμως με αυτή μου την πράξη ήθελα να δείξω ότι οι Έλληνες, εγώ, η Σόνια Θεοδωρίδου και μια μερίδα Ελλήνων, θέλουν να γυρίσουν τα Γλυπτά του Παρθενώνα εκεί όπου ανήκουν, γιατί είναι ένα κομμάτι της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Αυτή τη στιγμή ο πολιτισμός είναι η καταφυγή μας. Στόχος μου ήταν να επηρεάσω την κοινή γνώμη. Εγώ δεν είμαι πολιτικός  να πάρω τον πρωθυπουργό και να του πω «δώστε μας τα γλυπτά πίσω».

 

Ε.Λ : Κάποια δημοσιεύματα (κυρία Αργυρώ Μποζώνη για τη LIFO, κύριος Δημήτρης Ρηγόπουλος για την Καθημερινή, κ.α.) κατέκριναν την προσπάθεια. Αμφισβήτησαν την αισθητική της αξία και τη σκοπιμότητα με βασικό επιχείρημα τη λεπτότητα που απαιτούν ζητήματα πολιτιστικής διαμαρτυρίας και την ιδιωτικότητα της πρωτοβουλίας. Άλλα δημοσιεύματα αποθέωσαν την - αναμφισβήτητα πρωτότυπη - αυτή  κίνηση. Τα βρετανικά media κράτησαν, μετέφρασαν και αναπαρήγαγαν  το πιο σκληρά αντίμαχο κείμενο (της LIFO) και το παρουσίασαν ως γενικευμένη αντίδραση στην Ελλάδα. Πώς τοποθετείστε πάνω σε αυτό;

 

Σ.Θ. : Δεν ενημερώνομαι συχνά για όσα γράφονται για μένα και το ίδιο έγινε και με αυτή την ενέργεια. Συχνά με καλούν φίλοι και μου λένε «ο τάδε έγραψε αυτό, ο δείνα έγραψε το άλλο». Κι έτσι κι εγώ είπα ΣΤΟΠ! Δεν θα δηλητηριάσω την αγαθή μου πρόθεση και τις συγκλονιστικές εμπειρίες από το δρώμενο. Τί είπαν, τί έγραψαν, δε με απασχολεί. Η κυρία Μποζώνη έγραψε στη LIFO  ένα κείμενο - από τα λίγα αντίμαχα - με την προσωπική της άποψη. Σεβαστό. Όμως χρησιμοποιήθηκε από τους Άγγλους μεταφρασμένο ως η γενικότερη τοποθέτηση μιας χώρας ολόκληρης. Κι αυτό είναι κρίμα για όλους μας.

 

Ε.Λ. : Αν το γενικεύαμε, πως θα έπρεπε να κινείται μια τέτοια προσπάθεια στήριξης της χώρας στο εξωτερικό;

 

Σ.Θ.: Η αποστολή ήταν δώδεκα άτομα. Θα ευχόμουν να είμαστε χιλιάδες κι έτσι, πολύ ειρηνικά και αξιοπρεπώς, να ξεπεταχτούμε από κάθε γωνιά του Λονδίνου και να ανταμώσουμε μπροστά στο Μουσείο. Είμαι καλλιτέχνης, όχι πρωθυπουργός και ως τέτοια μπορώ να δράσω. Αν ήμουν Υπουργός Πολιτισμού, θα είχα άλλη στάση. Σε κάθε περίπτωση θα ξεσήκωνα το λαό μου! Εχουμε ανάγκη να γίνει κάτι! Μεγάλη ανάγκη! Κι όλα προδόθηκαν πια.

 

Ε.Λ. : Συζητήθηκε και το θέμα της χορηγίας για την κίνηση. Ωστόσο πρόκειται για μια ιδιωτική πρωτοβουλία.

 

Σ.Θ. :  Με θλίβει που η βαρύτητα δόθηκε σε ένα-δυο αρνητικά δημοσιεύματα. Το facebook, πρέπει να σας πω, κατακλύστηκε από μηνύματα απλών ανθρώπων που μας έδιδαν συγχαρητήρια και ρωτούσαν «Δεν σας πλησίασε η Πολιτεία;», «Ούτε ο πρωθυπουργός;», «Ούτε ο Υπουργός πολιτισμού;». Η απάντηση είναι όχι. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε! Ούτε οικονομική στήριξη είχαμε από πουθενά. Αυτή η κίνηση ήταν μια ιδιωτική πρωτοβουλία που κόστισε 17.000 ευρώ. Δεν πήραμε όμως ούτε ένα cent. 

 

 

Ε.Λ. : Εντάσσοντας αυτή την πρωτοβουλία, και όλη τη δράση σας στο Beautiful Greece, μαζί με το φιλανθρωπικό σας έργο, τη δραστηριοποίηση σε εθελοντικές μουσικές απόπειρες όπως η συναυλία στο 36ο Δημοτικό Πειραιά σε ένα γενικότερο πλαίσιο, σχηματίζω ένα προφίλ που  προσεγγίζει το ιδανικό του πνευματικού ανθρώπου. Για εσάς, τί πρέπει να κάνει ένας καλλιτέχνης στην Ελλάδα του 2014;

 

Σ.Θ. : Όλο αυτό εγώ το θεωρώ αυτονόητο. Σημαίνει ένα πράγμα. Ακούστε. Όλες οι γνώσεις μου, η μόρφωσή μου, η καλλιτεχνική μου πορεία, η καριέρα μου, η προσωπική μου τοποθέτηση απέναντι στην πολιτεία και την κοινωνία, τίποτε δεν θα άξιζαν αν δεν είχαν μια μόνο επιγραφή. Τη λέξη ΑΓΑΠΗ. Όσα δώρα δέχτηκα στη ζωή μου, δεν ήταν αυτονόητα. Αγαπώ πολύ την πατρίδα μου και ίσως έχω στην ψυχή μου μια Ελλάδα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Όμως νιώθω αυθόρμητα μέσα μου την ανάγκη να προσφέρω, κι όταν το κάνω, τότε νιώθω ευτυχής. Καμία LIFO και κανείς δεν θα μου αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα, τη χαρά της προσφοράς. 

Αν κατάφερα και κούνησα 25 Άγγλους στο δρόμο; Χιλιάδες στο Μουσείο; Τότε επετεύχθη αυτό που ήλπιζα. Για ένα λόγο. Για το ότι όχι η Σόνια Θεοδωρίδου, αλλά μια Ελληνίδα, έκανε τον τεράστιο κόπο να φτάσει ως εκεί με τις δικές της δυνάμεις  αντί να κάτσει στον καναπέ της και να βλέπει τον κύριο George Clooney να διατρανώνει ότι θέλει να γυρίσουν, να πει η ίδια « Ναι! Θέλω να γυρίσουν τα Γλυπτά του Παρθενώνα στην Πατρίδα μου». Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο.

Να κρατήσουμε αυτό. Ο καθένας ο,τι μπορεί λέει, κι ο,τι μπορεί κάνει.

 

 

Ακολουθεί βίντεο από το δρώμενο της αποστολής έξω από την Αγία Σοφία του Λονδίνου

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review