Όλα ξεκίνησαν με μια έντονη συζήτηση με τον Τ., ένα κρύο βράδυ του Γενάρη στο ΤΙΚΙ μπαρ, γνωστό στέκι ροκαμπιλάδων, πιν- απ μοντέλων,  φαν του βίντατζ και τα ρέστα.

 

"Χρειάζεται να έχει κανείς μεγάλα αποθέματα κατανόησης κι υπομονής για να τα βγάλει πέρα μαζί σου. Κι είναι κρίμα, γιατί η πρώτη ύλη σου είναι καλή, ξέρεις". Ξέρω... Ακούς εκεί, η πρώτη μου ύλη! Το σκέφτομαι και σπάζομαι και ο Τ. το αντιλαμβάνεται. "Συγγνώμη, δεν το εννοούσα έτσι. Γιατί δε χαμογελάς ποτέ; Γιατί δε σου αρέσει τίποτα;" oh, ντάρλιγκ, you're wrong.  "Α, ναι;".  Ναι, του απαντώ. "Αγαπώ τα ταξίδια, τους φίλους μου και τις ταινίες του Αντονιόνι". Το ίδιο κιόλας βράδυ χώνομαι με το λάπτοπ αγκαλιά, κάτω από ένα βουνό από κουβέρτες και σκεπάσματα. Τι κι αν το ξενυχτήσουμε? Zabriskie night, tonight.  

Καλιφόρνια, τέλη δεκαετίας του 60. Η ελευθερία ταυτίζεται με την ανομία και το μότο "κάνουμε ότι γουστάρουμε".  Ο Μαρκ, πολιτικοποιημένος - παύλα - οργισμένος φοιτητής  ("ατίθασο νιάτο"  που θα λέγαν κι οι γονείς μας), καταζητείται - κι όχι άδικα, για το φόνο ενός αστυνομικού. Την ίδια στιγμή, η Ντάρια, εκκεντρική γραμματέας με μποέμικη νοοτροπία και σπάνια φινέτσα, διασχίζει την έρημο οδηγώντας ένα αυτοκίνητο, όπως  λίγα χρόνια νωρίτερα είχε κάνει ο ήρωας του Κέρουακ, στο " on the road". Shoot your dice and have your fun, sugar babe, τραγουδούν οι young bloods, επιτείνοντας αυτή την αίσθηση ελευθερίας. Η φαινομενική ισορροπία του κατεστημένου είναι τόσο εύθραυστη που δημιουργεί φόβο. Δε θα καταρρεύσουμε ποτέ, λοιπόν: we take the road to wherever. 

Οι δυο νέοι συναντιούνται όταν ο Μαρκ προσγειώνει το αεροπλάνο που λίγο νωρίτερα είχε κλέψει (!) στη μέση της ερήμου. Έρωτας, ξέφρενο σεξ, ειδυλλιακές στιγμές, ουτοπία. Και μετά, το όνειρο δεν είναι πλέον τέτοιο: επιβίβαση του Μαρκ στο αεροπλάνο κι επιστροφή στο κατεστημένο, επιστροφή στην πραγματικότητα: το σοκ μπροστά στη συνειδητοποίηση πως τα ελαττώματα αποτελούν προέκταση των προτερημάτων μας. Έκρηξη. Ο Μαρκ πεθαίνει.

Τι μου αρέσει στο Zabriskie Point: ό,τι μου αρέσει (μεταξύ άλλων) στο "America History X". Ο, τι δε μου αρέσει στο " le passé". Οι προθέσεις μας έχουν συνέπειες.  Οι πράξεις μας έχουν συνέπειες. Τα πράγματα δεν είναι πάντα ρόδινα, κι όταν δεν είναι,  πέφτουμε, πέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε. Η ζωή μας τραβάει μπροστά.  Κάτω από την υποβλητική ψυχεδέλεια των Pink Floyd, η Ντάρια, κοιτάζει την έκρηξη, τις φλόγες, το συνακόλουθο μαύρο σύννεφο σκόνης, ξανά τις φλόγες. Και μετά μπαίνει στο αυτοκίνητο. Δεξί πόδι στο γκάζι. Η έρημος απλώνεται μπροστά της, πιστή φίλη κι οδηγός σ' ότι κι αν κάνει.