Αν η μουσική σήμερα είχε χρώμα ποιο θα ήταν αυτό;

 

Μα φυσικά το λευκό. Το απόλυτο χρώμα. Το χρώμα που περιέχει όλα τα άλλα μέσα.

Και τότε, κάθε είδος μουσικής, τι χρώμα θα'χε;

  

Μπλε: Ως το πιο δημοφιλές χρώμα δε θα μπορούσε να συνδεθεί με διαφορετικό είδος, παρά την Pop μουσική. Χρώμα της δημιουργικότητας δεν μπορεί παρά "popular" να είναι.

 

Κίτρινο: Η Techno μουσική θα είναι αυτή που θα πάρει το κίτρινο χρώμα. Χρώμα του ήλιου και του πλούτου δε μπορεί παρά να ταιριάζει σε ένα είδος που αναπτύχθηκε μέσω του επιστημονικού πλούτου του πολιτισμού μας.

 

 

Πράσινο: Νέο είδος, δε μπορεί να μη συνδεθεί με το χρώμα της νεότητας. Έτσι και η Dubstep, ήχος που δεν έχει κλείσει ούτε 25 χρόνια ζωής, δε μπορεί παρά να είναι πράσινη και προϊόν της δημοφιλούς μουσικής μαζί με μουσική τεχνολογία.

 

Κόκκινο:  Χρώμα της ροκ μουσικής. Η ζέστη, η δραστηριότητα και το πάθος που ενέπνευσε η ροκ μουσική στα ξεκινήματα της (με τεράστια φεστιβάλ όπως το περίφημο woodstock του '69) δεν μπορεί να μην παραδώσει τα χρώματά της σε αυτή τη μουσική. Χρώμα επίσης της χαράς και του... Σατανά, αν θέλουμε να θυμηθούμε τις κατηγορίες που προσδίδονταν στους καλλιτέχνες της ροκ σκηνής.

 

Ροζ: Ένα χρώμα αρκετά πιο ανοιχτό και ήπιο από το κόκκινο, θα ταίριαζε εύκολα σε ένα μουσικό είδος όπως αυτό της Country. Ήρεμη, πιο παραδοσιακή, με αγάπη ωστόσο για τις αρετές της ζωής.

 

Πορτοκαλί: Όταν η τεχνολογία εξελίσσεται, η μουσική δε μπορεί να μείνει πίσω. Έτσι λοιπόν, όταν βαραίνει ο ήχος της ροκ και παραμορφώνονται τα φωνητικά, γεννιέται η μέταλ μουσική. Μια "επικίνδυνη" μουσική, χρώμα κοντά στη φωτιά, χρώμα της δραστηριότητας. Πάθος, ομορφιά και δύναμη, από ένα χρώμα, για ένα είδος.

 

Λαδί: Τι συμβαίνει αν ενώσεις Metal με Dubstep? Πολύ απλά παίρνεις αυτό το χρώμα, το χρώμα της Djent μουσικής (αναλυτικότερα για τη Djent  μπορείτε να δείτε σε άλλα άρθρα σε αυτή τη στήλη)! Ένα χρώμα που αποτελεί τον τέλειο συνδυασμό νεότητας και δραστηριότητας, μαζί με μια μυστήρια ακόμη παρουσία, που δε γνωρίζουμε που θα μας φέρει.

 

Γκρι: Ένα χρώμα μουντό, δημιουργημένο από την βιομηχανοποίηση των καιρών μας, δε θα μπορούσε να μην ταιριάζει στην Industrial μουσική, μια μουσική βγαλμένη από την τσιμεντένια πόλη.

 

Κεχριμπαρί: Ναι μεν κοντά στο πορτοκαλί, ωστόσο λίγο πιο μοναδικό. Έτσι ακριβώς μπορεί να περιγραφεί η Jazz μουσική. Μακριά από τεχνολογία, ροκ ή άλλες μουσικές, ωστόσο εξίσου μοναδική και ελεύθερη. Ένα χρώμα αδάμαστο, όσο ελεύθερη είναι και αυτή η μουσική.

 

Γαλάζιο: Όπως και να το κάνουμε, εφόσον το μπλε ήταν "δεσμευμένο", θα έπρεπε να βρούμε ένα κοντινό χρώμα για να περιγράψουν την Blues. Μια χαλαρωτική μουσική με πολύ συναίσθημα και δημιουργικότητα.

 

Καφέ: Χρώμα της φτώχειας. Ωστόσο, από τη φτώχεια ξεκίνησε και μια μουσική, που σήμερα βέβαια έχει αποκτήσει μια πολύ πιο εμπορική πτυχή. Μια μουσική που μιλούσε για τον πόνο των ανθρώπων και τις δυσκολίες τους. Ποια άλλη; Μα φυσικά η Rap. Αν σκουρύνουμε λίγο αυτό το χρώμα, θα πάρουμε μια πιο μελαγχολική εκδοχή, με περισσότερο ρυθμό, το Low-Bap.

 

Μπεζ: Κοντά στη Rap, ωστόσο αρκετά αλλαγμένη, με πιο μοντέρνο ήχο, έρχεται η Hip Hop μουσική. 

 

Μαύρο: Το Πρώτο χρώμα. Η μητέρα όλων. Το αρχικό σκοτάδι. Η αρχή της μουσικής. Πώς μπορεί κάποιος να μη συνδυάσει αυτές τις δυο πτυχές; Όπως και το μαύρο δεν αποτελείται από κανένα χρώμα, έτσι και η κλασσική μουσική είναι η πρώτη που δημιουργήθηκε. Μπορεί κανείς να θεωρήσει πως η πρώτη έντυπη μουσική ήταν η εκκλησιαστική, ωστόσο, ακόμα και αυτή, αποτελεί κομμάτι της κλασσικής. Χρώμα χωρίς προκάτοχο,  που μπορεί να κινείται από το πάθος, μέχρι τη μιζέρια. Τέτοιο εύρος, μόνο η κλασσική μουσική μπορεί να φτάσει.

 

Υ.Γ. Αρκετά είδη μουσικής όπως RnB και House παραλείφθηκαν ως υποκείμενα άλλων ειδών (στην περίπτωση αυτή της Pop)

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review