Η σημασία του όρου ιστορία κατά τον Φρίντριχ Νίτσε

Το 1873 ο γερμανός φιλόλογος - φιλόσοφος Νίτσε δημοσιεύει μία σειρά από τέσσερα δοκίμια, τα οποία φέρουν τον τίτλο Παράκαιροι στοχασμοί. Στον δεύτερο παράκαιρο στοχασμό διατυπώνει τις απόψεις του σχετικά με την ιστορία και τη ζωή.


Με τον όρο ζωή αναφέρεται στο παρόν, στο τώρα και καταφέρεται εναντίον της ιστορίας στον τρόπο με τον οποίο επηρεάζει τη ζωή. Συγκεκριμένα, καταφέρεται εναντίον αυτών που μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν επικαλούμενοι ιστορικά γεγονότα, διότι κατ' αυτόν τον τρόπο αδυνατούν να ζήσουν στο παρόν. Μάλιστα αναφέρει ως παράδειγμα τα ζώα, τα οποία ζουν στο παρόν τους ανιστορικά (δηλαδή ζουν χωρίς να τους απασχολεί το παρελθόν, αλλά ξέγνοιαστα στο παρόν), και για το λόγο αυτό τα μακαρίζει.


Διακρίνει τρεις κατηγορίες ανθρώπων αναφορικά με το πώς αντιμετωπίζουν την ιστορία. Στην πρώτη κατηγορία κατατάσσει τους ιστορικούς, όπως τους αποκαλεί, ανθρώπους. Οι ιστορικοί άνθρωποι στρέφονται νοσταλγικά προς το παρελθόν και τα σημαίνοντα γεγονότα του. Στη δεύτερη κατηγορία κατατάσσει τους ανιστορικούς ανθρώπους, εκείνοι δεν έχουν γνώση των ιστορικών γεγονότων και ζουν ρεμβάζοντας στο παρόν. Στην τρίτη κατηγορία κατατάσσει τους υπεριστορικούς ανθρώπους. Αυτού του είδους οι άνθρωποι θεωρούν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ως μία και αδιάσπαστη ενότητα και δεν ενδιαφέρονται για διάκριση μεταξύ των χρονικών βαθμίδων.


Στη συνέχεια προχωρεί σε περαιτέρω διάκριση των ειδών της ιστορίας. Αναγνωρίζει τρία είδη, την μνημειακή, την αρχαιολατρική και την κριτική ιστορία. Μνημειακή ονομάζει την ιστορία, η οποία βασίζεται σε μία Ύψιστη - όπως ο ίδιος ονομάζει - πράξη του παρελθόντος. Την ύψιστη αυτή πράξη εμείς την επαναλαμβάνουμε μέσω μνημειωδών αναφορών, προσπαθούμε να την μιμηθούμε και ελπίζουμε να υπάρξει μια τέτοια ανάλογη στιγμή στο παρόν μας. Το αρνητικό βέβαια της μνημειώδους ιστορικής θέασης των πραγμάτων είναι πως παραμερίζονται ολόκληρες κομμάτια της ιστορίας, που είναι λιγότερο σημαντικά ή ενδεχομένως να είναι σημαντικά αλλά εμείς να το αγνοούμε.

 

 

Αρχαιολατρική είναι η ιστορία, η οποία ανήκει στους «αδύναμους».

Η ιστορία λένε πως γράφεται από τους κερδισμένους, από τους ισχυρούς, όμως τι γίνεται όταν οι αδύναμοι μαθαίνουν την ιστορία τους;

 

Ο Νίτσε επισημαίνει πως όταν οι «ανίσχυροι» μάθουν και μελετήσουν την ιστορία τους, τότε αποκτούν τη δική τους συνείδηση, την δική τους υπόσταση, συνειδητοποιούν τη σημαντικότητά τους, κάνουν κτήμα τους την ιστορία τους. Όμως, ενδέχεται να προσκολληθούν σε τέτοιο βαθμό στην ιστορία τους, ώστε να μην μπορούν ν΄ αναγνωρίσουν κάποιο νεωτερικό στοιχείο και κατά συνέπεια να το απορρίψουν. Εγκυμονεί κίνδυνος να καταστραφεί το παρόν αν δεν υπηρετεί το παρελθόν. Κριτική ιστορία είναι αυτή που στέκεται κριτικά απέναντι στο ιστορικό παρελθόν, το εξετάζει ενδελεχώς και στη συνέχεια το αποδομεί. Είναι θετική από τη μία πλευρά η αποδόμηση του παρελθόντος, αλλά από την άλλη μας καθιστά ανίκανους απέναντι στη ζωή μας, στο παρόν μας.


Αναφέρεται στους μελετητές της ιστορίας, τους λεγόμενους ιστορικούς, και μέσα από τις επιμέρους κατηγοριοποιήσεις στις οποίες προχωρεί - βιρτουόζος ιστορικός, αυστηρός κλπ - ορίζει τον ιδανικό ιστορικό. Ο ιδανικός ιστορικός κατά τον Γερμανό φιλόλογο είναι εκείνος που γνωρίζει το «υψηλό» του παρελθόντος, έχει βιώσει το «υψηλό» στο παρόν και γνωρίζει πώς να δομήσει το μέλλον.


Γενικότερα, γίνεται κατανοητό πως δεν στρέφεται στην ιστορία αυτή καθεαυτή, αλλά στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται και προσεγγίζεται τόσο από τους μελετητές της, όσο και από τους απλούς ανθρώπους. Επικίνδυνη γίνεται μόνο όταν γίνεται εμπόδιο για τη ζωή μας, δηλαδή το παρόν.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review